كليات مفاتيح نوين - مكارم شيرازى، ناصر - الصفحة ٣٢ - ١- سوره يس
به معناى خواندن سطحى و بدون تدبّر و خالى از عمل نيست؛ شواهد فراوانى داريم كه اين بركات و پاداشها مربوط به كسانى است كه برنامه زندگى خود را با محتواى اين سورهها هماهنگ مىسازند.
بِسْمِ اللَّهِ الرَّحْمنِ الرَّحِيمِ
به نام خداوند بخشنده مهربان
يس ١ وَالْقُرْءَانِ الْحَكِيمِ ٢ إِنَّكَ لَمِنَ الْمُرْسَلِينَ ٣ عَلَى صِرطٍ مُّسْتَقِيمٍ
يس. (١) سوگند به قرآن حكيم (و استوار). (٢) كه تو قطعاً از فرستادگان (خداوند) هستى، (٣) بر راهى راست (قراردارى)؛ ٤
تَنزِيلَ الْعَزِيزِ الرَّحِيمِ ٥ لِتُنذِرَ قَوْماً مَّا أُنذِرَ ءَابَآؤُهُمْ فَهُمْ غفِلُونَ
(٤) (اين قرآنى است كه) از سوى خداوند توانا و مهربان نازل شده است؛ (٥) تا قومى را انذار كنى كه پدرانشان (هرگز) انذار نشدند، از اين رو آنان غافلند.
٦ لَقَدْ حَقَّ الْقَوْلُ عَلَى أَكْثَرِهِمْ فَهُمْ لَايُؤْمِنُونَ ٧ إِنَّا جَعَلْنَا فِى أَعْنقِهِمْ
(٦) فرمان (الهى) درباره بيشتر آنها (به كيفر اعمالشان) تحقق يافته، به همين جهت ايمان نمىآورند. (٧) ما در گردنهاى آنان غلهايى
أَغْللًا فَهِىَ إِلَى الْأَذْقَانِ فَهُم مُّقْمَحُونَ ٨ وَجَعَلْنَا مِن بَيْنِ أَيْدِيهِمْ سَدّاً
[/ طوقهايى] قرار داديم كه تا چانهها ادامه دارد و سرهاى آنان را به بالا نگاه داشته است. (٨) و در پيش روى آنان سدّى قرار داديم،
وَمِنْ خَلْفِهِمْ سَدّاً فَأَغْشَيْنهُمْ فَهُمْ لَايُبْصِرُونَ ٩ وَسَوَآءٌ عَلَيْهِمْ ءَأَنْذَرْتَهُمْ
و در پشت سرشان سدّى؛ و چشمانشان را پوشاندهايم، لذا نمىبينند. (٩) براى آنان يكسان است: چه انذارشان كنى
أَمْ لَمْ تُنذِرْهُمْ لَايُؤْمِنُونَ ١٠ إنَّمَا تُنذِرُ مَنِ اتَّبَعَ الذِّكْرَ وَخَشِىَ الرَّحْمنَ
يا نكنى، ايمان نمىآورند. (١٠) تو فقط كسى را مىتوانى انذار كنى كه ازاين يادآورى (الهى) پيروى كند و از خداوند رحمان
بِالْغَيْبِ فَبَشِّرْهُ بِمَغْفِرَةٍ وَأَجْرٍ كَرِيمٍ ١١ إِنَّا نَحْنُ نُحْىِ الْمَوْتَى وَنَكْتُبُ مَا
در نهان بترسد؛ سپس او را به آمرزش و پاداشى پرارزش بشارت ده. (١١) به يقين مامردگان را زنده مىكنيم و آنچه را از
قَدَّمُوا وَءَاثرَهُمْ وَكُلَّ شَىْءٍ أَحْصَيْنهُ فِى إِمَامٍ مُّبِينٍ ١٢ وَاضْرِبْ لَهُم
پيش فرستادهاند و آنچه را از خود باقى گذاشتهاند؛ و همه چيز را در كتاب روشنگرى احصا كردهايم. (١٢) و براى آنها، اصحاب شهر (انطاكيه)
مَّثَلًا أَصْحبَ الْقَرْيَةِ إِذْ جَآءَهَا الْمُرْسَلُونَ ١٣ إِذْ أَرْسَلْنَا إِلَيْهِمُ اثْنَيْنِ
را مثال بزن هنگامى كه فرستادگان خدا به سوى آنان آمدند؛ (١٣) در آن زمان كه دو نفر (از رسولان خود) را به سوى آنها فرستاديم، امّا آنان فرستادگان (ما) را
فَكَذَّبُوهُمَا فَعَزَّزْنَا بِثَالِثٍ فَقَالُواْ إِنَّآ إِلَيْكُم مُّرْسَلُونَ ١٤ قَالُوا مَآ أَنتُمْ
تكذيب كردند؛ پس براى تقويت آن دو، شخص سوّمى را فرستاديم؛ و آنها گفتند: «ما فرستادگان (خدا) به سوى شما هستيم.» (١٤) امّا آنان (در جواب) گفتند: