كليات مفاتيح نوين - مكارم شيرازى، ناصر - الصفحة ٧١ - ٦- مناجات الشاكرين

هارِبٌ مِنْكَ الَيْكَ، راجٍ احْسَنَ ما لَدَيْكَ، مُعَوِّلٌ عَلى‌ مَواهِبِكَ، مُفْتَقِرٌ الى‌

و از (عذاب) تو، به (بخشش) تو گريزانم، به بهترين آنچه نزد توست اميد دارم، و بر بخشش‌هاى تو تكيه كرده‌ام، و نيازمند

رِعايَتِكَ، الهى‌ ما بَدَاْتَ بِهِ مِنْ فَضْلِكَ فَتَمِّمْهُ، وَما وَهَبْتَ لى‌ مِنْ كَرَمِكَ‌

سرپرستى توام، اى معبود من فضل و احسانى كه (در حق من) آغاز نمودى به پايانش رسان، و بخششى كه به من ارزانى داشتى‌

فَلا تَسْلُبْهُ، وَما سَتَرْتَهُ عَلَىَّ بِحِلْمِكَ فَلا تَهْتِكْهُ، وَما عَلِمْتَهُ مِنْ قَبيحِ‌

از من مگير، و آنچه كه با شكيباييت از من پوشاندى آشكار مكن، و آنچه از كردار زشتم‌

فِعْلى‌ فَاغْفِرْهُ، الهى‌ اسْتَشْفَعْتُ بِكَ الَيْكَ، وَاسْتَجَرْتُ بِكَ مِنْكَ، اتَيْتُكَ‌

مى‌دانى بيامرز، اى معبود من، تو را به درگاهت شفيع قرار داده‌ام و از (عذاب) تو، به (بخشش) تو پناه مى‌برم، به درگاهت آمده‌ام‌

طامِعاً فى‌ احْسانِكَ، راغِباً فِى امْتِنانِكَ، مُسْتَسْقِياً وابِلَ طَوْلِكَ،

در حالى كه احسانت را آرزومندم، سخاوتت را مشتاقم، باران رحمتت را طالبم،

مُسْتَمْطِراً غَمامَ فَضْلِكَ، طالِباً مَرْضاتَكَ، قاصِداً جَنابَكَ، وارِداً شَريعَةَ

از ابر فضل و كرمت، رحمت مى‌طلبم، خشنوديت را خواهانم، آستانت را قصد كرده‌ام، در درياى كرمت‌

رِفْدِكَ، مُلْتَمِساً سَنِىَّ الْخَيْراتِ مِنْ عِنْدِكَ، وافِداً الى‌ حَضْرَةِ جَمالِكَ،

وارد شده‌ام، بهترين نيكى‌هاى نزد تو را خواهانم، به حضور جمالت رسيده‌ام،

مُريداً وَجْهَكَ، طارِقاً بابَكَ، مُسْتَكيناً لِعَظَمَتِكَ وَجَلالِكَ، فَافْعَلْ بى‌ ما

تو را اراده كرده‌ام، درگاه (رحمتت) را كوبنده‌ام، به عظمت و شكوهت پناهنده‌ام، پس آنچه از آمرزش‌

انْتَ اهْلُهُ مِنَ الْمَغْفِرَةِ وَالرَّحْمَةِ، وَلا تَفْعَلْ بى‌ ما ا نَا اهْلُهُ مِنْ الْعَذابِ‌

و رحمت كه تو شايسته آنى در حق من انجام ده، و آنچه از عذاب و انتقام كه من سزاوار آنم در حق من‌

وَالنِّقْمَةِ، بِرَحْمَتِكَ يا ارْحَمَ الرَّاحِمينَ. [١]

انجام مده، به رحمتت اى مهربان‌ترين مهربانان.

٦- مناجات الشاكرين‌

(شكرگزاران)

مناجات و راز و نياز كسانى است كه با زبان شكر و سپاس، آهنگ او نمايند و به ناتوانى خويش براى شكرگزارى در برابر نعمت‌هاى بى‌پايان خداوند اعتراف كرده و از قصور و تقصير خود به درگاهش عذر مى‌خواهند.

[١]. بحارالانوار، جلد ٩١، صفحه ١٤٥.