كليات مفاتيح نوين - مكارم شيرازى، ناصر - الصفحة ٣٣ - ١- سوره يس
إِلَّا بَشَرٌ مِّثْلُنَا وَمَا أَنزَلَ الرَّحْمنُ مِن شَىْءٍ إِنْ أَنتُمْ إِلَّا تَكْذِبُونَ ١٥ قَالُوا
«شما جز بشرى همانند ما نيستيد، و خداوند رحمان چيزى نازل نكرده، شما فقط دروغ مىگوييد.» (١٥) (فرستادگان ما) گفتند:
رَبُّنَا يَعْلَمُ إِنَّآ إِلَيْكُمْ لَمُرْسَلُونَ ١٦ وَمَا عَلَيْنَآ إِلَّا الْبَلغُ الْمُبِينُ ١٧ قَالُواْ إِنَّآ
«پروردگار ما مىداند كه ما قطعاً فرستادگان (او) به سوى شما هستيم، (١٦) و بر عهده ما چيزى جز ابلاغ آشكار نيست.» (١٧) آنان گفتند: «ما شما را به فال بد گرفتهايم
تَطَيَّرْنَا بِكُمْ لَئِن لَّمْ تَنتَهُواْ لَنَرْجُمَنَّكُمْ وَلَيَمَسَّنَّكُم مِّنَّا عَذَابٌ أَلِيمٌ ١٨ قَالُواْ
(وشما را شوم مىدانيم)، واگر (از اين سخنان) دست برنداريد شما را سنگسار خواهيم كرد و عذاب دردناكى از ما به شما خواهد رسيد! (١٨) (فرستادگان) گفتند:
طئِرُكُم مَّعَكُمْ أَئِن ذُكِّرْتُم بَلْ أَنتُمْ قَوْمٌ مُّسْرِفُونَ ١٩ وَجَآءَ مِنْ أَقْصَا
«اگر درست بينديشيد فال بد شما با خود شماست، بلكه شما گروهى اسرافكاريد.» (١٩) و مردى (با ايمان) از دورترين نقطه شهر
الْمَدِينَةِ رَجُلٌ يَسْعَى قَالَ يقَوْمِ اتَّبِعُوا الْمُرْسَلِينَ ٢٠ اتَّبِعُوا مَن لَّا
با شتاب آمد، گفت: «اى قوم من! از فرستادگان (خدا) پيروى كنيد. (٢٠) از كسانى پيروى كنيد
يَسْئَلُكُمْ أَجْراً وَهُم مُّهْتَدُونَ ٢١ وَمَا لِىَ لَآأَعْبُدُ الَّذِى فَطَرَنِى وَإِلَيْهِ
كه از شما اجر و پاداشى نمىخواهند و خود هدايت يافتهاند. (٢١) چرا كسى را پرستش نكنم كه مرا آفريده، و همگى به سوى او بازگشت
تُرْجَعُونَ ٢٢ ءَأَتَّخِذُ مِن دُونِهِ ءَالِهَةً إِن يُرِدْنِ الرَّحْمنُ بِضُرٍّ لَّاتُغْنِعَنِّى
داده مىشويد؟! (٢٢) آيا غير از او معبودانى را انتخاب كنمكه اگر خداوند رحمان بخواهد زيانى به من برساند، شفاعت آنها كمترين فايدهاى براى من ندارد
شَفعَتُهُمْ شَيْئاً وَلَا يُنقِذُونِ ٢٣ إِنِّىإِذاً لَّفِى ضَللٍ مُّبِينٍ ٢٤ إِنِّى ءَامَنتُ
و مرا (از مجازات او) نجات نخواهند داد؟! (٢٣) اگر چنين كنم، در گمراهى آشكارى خواهم بود. (٢٤) (به همين دليل) من به پروردگارتان ايمان آوردم؛
بِرَبِّكُمْ فَاسْمَعُونِ ٢٥ قِيلَ ادْخُلِ الْجَنَّةَ قَالَ يلَيْتَ قَوْمِى يَعْلَمُونَ ٢٦ بِمَا
پس به سخنان من گوش فرا دهيد.» (٢٥) (سرانجام او را شهيد كردند و) به او گفته شد: «وارد بهشت شو.» گفت: «اى كاش قوم من مىدانستند ... (٢٦) كه
غَفَرَ لِى رَبِّى وَجَعَلَنِى مِنَ الْمُكْرَمِينَ ٢٧ وَمَآ أَنزَلْنَا عَلَى قَوْمِهِ مِن بَعْدِهِ
پروردگارم مرا آمرزيده و از گرامىداشتگان قرار داده است!» (٢٧) و ما بعد از او بر قومش
مِن جُندٍ مِّنَ السَّمَآءِ وَمَا كُنَّا مُنزِلينَ ٢٨ إِن كَانَتْ إِلَّا صَيْحَةً وحِدَةً فَإِذَا
هيچ لشكرى از آسمان نفرستاديم، و هرگز سنّت ما براين نبود؛ (٢٨) (بلكه) فقط يك صيحه آسمانى بود و ناگهان همگى
هُمْ خمِدُونَ ٢٩ يحَسْرَةً عَلَى الْعِبَادِ مَا يَأْتِيهِم مِّن رَّسُولٍ إِلَّا كَانُوا بِهِ
خاموش شدند. (٢٩) افسوس بر اين بندگان كه هيچ پيامبرى به سراغ آنان نيامد مگر اينكه او را
يَسْتَهْزِءُونَ ٣٠ أَلَمْ يَرَوْا كَمْ أَهْلَكْنَا قَبْلَهُم مِّنَ الْقُرُونِ أَنَّهُمْ إِلَيْهِمْ
استهزا مىكردند! (٣٠) آيا نديدند چه قدر از اقوام پيش از آنان را (بخاطر گناهانشان) هلاك كرديم كه آنها هرگز به سوى ايشان