معارف اسلامی - دفتر تبلیغات اسلامی حوزه علمیه قم - الصفحة ٣

روزي من است!
احمدی دوستدار ساناز


«از آنچه خدا روزي‌تان کرده است، حلال و پاکيزه بخوريد و شکر نعمت خدا را به‌جا آوريد، اگر او را مي‌پرستيد».
نحل، آيه‌ي ١١٤
***
روزي من است؛ لحظه‌هاي ناب مناجات. روزي من است؛ اين آينه‌هايي که از تکرار چشم‌هايت سرشار است. روزي من است؛ تمام پنجره‌هايي که از تماشاي تو خالي است و اين جاده‌هاي بي‌درخت که در ناپيداترين نقطه‌ي ممکن، گره مي‌خورند به کوه‌ها.
روزي من است؛ اين کلمه‌هاي سربه‌زير و نجيب که هر دم از پي دلتنگي مي‌دوند روي سطرهاي خيس دفترم.
روزي من است؛ اين قاصدک‌هاي نابه‌هنگام که مي‌وزند در خلوت خاطره‌هايم. تو خواستي که باران بر روزهاي بي‌چترم ببارد. تو خواستي که بي‌چراغ در هياهوي خاموش تنهايي گم نشوم، به بيراهه نروم. تو خواستي نگاهم را نذر تماشاي پروانه‌ها کنم؛ پروانه‌هايي که بال‌هاي‌شان ترنم دل‌انگيز آفرينش توست.
دست‌هايم از اعجاز دعا لبريز و چشمانم آينه‌بندان عشق و تمناست.
من تا کجاي اين دنيا تو را قدم بزنم به شکر و بخوانمت به سپاس. مرا رسم سپاس آموخته‌اي از روزگاران ديرين!
«که هنوز من نبودم که تو در دلم نشستي»
و اين است، روز و روزگار من که دل بسپارم به زلال نعمت‌هايت و به هر قدم شکر کنم تمام تو را، اي بي‌زوال!