جامى از زلال كوثر - مصباح یزدی، محمد تقی - الصفحة ٤٩ - فاطمه، طلايه دار شفاعت

ميزان عظمت و منزلت هر «روز» به اندازه فضيلت و بزرگى صاحب آن است؛ از اين روي‌ايامي كه متعلق به اهل‌بيت(عليهم السلام) مى‌باشد، شايسته والاترين تکريم‌ها و تعظيم‌هاست. در اين ميان، ايامى كه منسوب به حضرت صدّيقه طاهره(عليها السلام) مي‌باشد، سزاوار والاترين بزرگداشت‌هاست؛ چرا كه فاطمه(عليها السلام) در پيشگاه خداوند و در نزد فرشتگان، پيامبران، امامان و اولياى الهى، داراى مقامى بي‌بديل و منزلتى بس عظيم است.

او يگانه دختر رسول خدا(صلى الله عليه وآله)، تنها كفو على مرتضى(عليه السلام)، مادر مهربان ائمه هُدى(عليهم السلام)و بزرگ‌ترين بانوى جهان اسلام؛ بلكه برترين بانوى عالم است:

مگو دختر! نه! تاج خلقت آباى روحانى *** مگو دختر! كه او سبع المثانى را بُوَد ثانى

مخوانش زن كه مردان خرد در وى به حيرانى *** مگر امّ الكتاب است اين بتول از وحى سبحانى.[١]

آرى، به فرموده ذريه فاطمه، تجليل از مقام فاطمه(عليها السلام)؛ تكريم ايمان، تقوا، علم، ادب، شجاعت، ايثار، جهاد، شهادت و در يك كلام، مكارم اخلاق است؛ مكارم اخلاقى كه پدر بزرگوار آن بانو براى اتمام آن مبعوث شد.[٢]

برپايى مراسم جشن و سرور در ايام ولادت اهل‌بيت(عليهم السلام) و نيز تشكيل محفل‌هاى سوگوارى در ايام شهادت آن بزرگواران، از جمله شعاير الهى است كه تعظيم و بزرگداشت آن، هم نشانه پاكى و تقواى قلوب است و هم تثبيت كننده آن: وَ مَنْ يُعَظِّمْ شَعَائِرَ اللَّهِ فَاِنَّهَا مِنْ تَقْوَى الْقُلُوبِ؛[٣] هر كه نشان‌هاي خداوند را بزرگ بدارد، آن از تقوا و پرهيزگارى دل‌هاست.