زندگى مشترك على و فاطمه(عليهم السلام) کامل‌ترين اسوه در مسايل خانوادگى است. آنچه در خانه زهرا(عليها السلام) صورت مي‌پذيرفت، جملگى از حكمت بى‌كران الهى الهام گرفته بود. تقسيم كار در اين خانه نورانى از علم و حكمت نبوى سرچشمه مي‌گرفت: تدبير كارهاى منزل بر عهده زهرا(عليها السلام) و تدبير امور بيرون منزل بر دوش على(عليه‌السلام).

آن هنگام كه رسول خدا(صلى الله عليه وآله) چنين تقسيم كارى را به على و زهرا(عليها السلام)پيشنهاد فرمود، فاطمه خوشحالى و رضايت خويش را اين‌گونه ابراز نمود:

جز خدا كسى نمي‌داند كه از اين تقسيم كار تا چه اندازه مسرور و خوشحال شدم؛ چرا كه رسول خدا مرا از انجام كارهايى كه مربوط به مردان است، باز داشت.[١]

طرح پيشنهادى رسول خدا(صلى الله عليه وآله) بيش از هر چيز ناظر به استعدادهاى طبيعى و تكوينى هر يك از مرد و زن است؛ طرحى كه در عرصه وظايف خانوادگى، نه زن‌سالارى را تجويز مي‌کند نه مردسالارى را؛ بلكه دربردارنده تقسيم كارى عادلانه در سايه‌سار ايثار و صميميت است.

جامعه جاهليت بر پايه «مردسالارى» بنا شده بود. اسلام، اين بت مردگرايى را در هم شكست و به زن عزت و شرافتى بي‌نظير عطا فرمود. از ديدگاه اسلام، مرد حق ندارد همسر خويش را به چشم يك خدمتكار بنگرد و كارهاى خانه را وظيفه واجب او بينگارد. اين صفا، ايثار، صميميت، رأفت و عطوفت زن است كه زمينه پذيرش كارهاى طاقت‌فرسايي چون: خانه‌داري، فرزنددارى و همسردارى را پديد مي‌آورد.

از اين روى اسلام مرد را موظف مي‌کند كه همچون گلى پربها از همسر خويش مراقبت كند.

در زمان پيامبر اكرم(صلى الله عليه وآله) چشم‌هاي خطابينى گمان مي‌کردند زن در عرصه خانواده، موظف به انجام هر گونه خدمتى است. خطا بودن اين نگرش را پيامبر با اين بيان نورانى گوشزد فرمودند: اَلْمَرْأَةُ رَيْحانَةٌ لَيْسَتْ بِقَهْرِمَانَةٌ[٢]؛ زن گلى خوش‌بوست، نه قهرمانى نيرومند.

١. قالت فاطمه(عليها السلام): فَلَا يَعْلَمُ مَا دَاخَلَنِى مِنَ السُّرُورِ اِلّا اللَّه بِاكْفَائِى رَسُولُ اللَّه تَحَمُّلَ رِقابِ الرِّجالِ.بحارالانوار: ج ٤٣، ص ٨١ و ٣١. وسائل الشيعة: ج ١٤، ص ١٢٣. تفسير البرهان: ج ١، ص ٢٨٢. كوكب الدرّى: ج ١، ص ١٥١.

٢.بحارالانوار: ج ١٠٣، ص ٢٥٣. شرح نهج‌البلاغه، ابن ابىالحديد: ج٢٠، ص ٣١٣. اعلامالدين: ص ٢٨٨.