از ديدگاه اسلامى، اصل فعاليت‌هاي اجتماعى براى زنان، با رعايت شرايط اخلاقى، نه‌تنها مذموم نيست، بلكه در برخى موقعيت‌ها ممدوح و مطلوب است؛ در عرصه‌هايي چون تجمع‌هاي سياسى ـ اجتماعى (بيعت با رهبر، نماز جمعه، انتخابات، راهپيمايي‌ها و ...)، امر به معروف و نهى از منكر بانوان، تعليم و تعلم بانوان، كسب تخصص‌هاي مورد نياز زنان، مشاوره در امور بانوان، برنامه‌ريزي و اجرا و ... .

در اسلام آنچه در عرصه فعاليت‌هاي اجتماعى بانوان ممنوع شده، اصل حضور در اجتماع نيست؛ بلكه خودنمايى و بي‌مبالاتي در حفظ حجاب و عفاف است.

خداوند متعال در باره هم‌صحبتي با مردان، خطاب به زنان مي‌فرمايد: فَلاَ تَخْضَعْنَ بِالْقَوْلِ فَيَطْمَعَ الَّذِى فِى قَلْبِهِ مَرَضٌ؛[١] پس به گونه‌اي هوس انگيز سخن مگوييد كه بيماردلان در شما طمع كنند... . اين آيه نمي‌فرمايد با مردان يا در محل حضور ايشان هرگز صحبت نكنيد؛ بلكه به اين ارزش اخلاقى اشاره دارد كه هنگام صحبت با نامحرمان، عادى و ساده سخن بگوييد و با نرمى و عشوه‌گري با آنان سخن مگوييد تا مبادا آنان كه مرضى در دل دارند، به طمع افتند.

و نيز با مخاطب قراردادن زنان پيامبر، مي‌فرمايد: وَ قَرْنَ فِى بُيُوتِكُنَّ وَ لاَ تَبَرُّجْنَ تَبَرُّجَ الْجَهِلِيَّةِ الْأُولَى؛[٢] در خانه‌هايتان قرار و آرام گيريد (و بي‌حاجت و ضرورت از منزل بيرون نرويد) و مانند دوره جاهليت پيشين، خودآرايى مكنيد... .

«تَبَرُّج» به معناى خودآرايى، خودنمايى و ظاهرسازىِ زيبايي‌ها و زينت‌هاست. قرآن نمي‌فرمايد هيچ‌گاه در اجتماع و محل حضور نامحرمان شركت نكنيد؛ بلكه مي‌فرمايد: اگر براى حضور شما در اجتماع، وجه عقلايى وجود دارد، بايد با رعايت حجاب و عفاف و به دور از خودآرايى و خودنمايى وارد جامعه شويد.

خداوند از روى حكمت خويش براى استوارى نظام آفرينش و بقاى نسل انسان، لطافت‌ها و جاذبه‌هايي خاص در وجود زن نهاده است. همان خداوندى كه طبق مصالح تكوينى عالم، در وجود زنان، زيبايي‌ها و جاذبه‌هايي ويژه قرار داده است، ايشان را به

١ و ٢. احزاب (٣٣): ٣٢ و ٣٣.