جامى از زلال كوثر - مصباح یزدی، محمد تقی - الصفحة ١٠٣ - زهرا در سجاده بندگى
آرى، عبادت حضرت زهرا(عليها السلام) موجب بُهت، لذت و بهجت فرشتگان مقرب الهى ميشود؛ آن فرشتگانى كه تمام عمر خود را به عبادت گذراندهاند؛ چرا كه عبادت چون غذاى روح آنهاست و اگر لحظهاي خدا را تسبيح و تقديس نكنند، همانند گرسنهاي خواهند بود كه هيچ غذايى ندارد؛ مخلوقاتى كه نهتنها كار خودشان عبادت مداوم است، بلكه در طول تاريخ بشرى عبادتهاي پُرشمارى را از انبيا و دوستان خدا ديدهاند. چنين موجودات والامقام و عظيمى، وقتى نور عبادت زهرا در آسمانها درخشيدن ميگيرد،[١] از عظمت آن در شگفت ميشوند و از مشاهده زيبايى آن، غرق مسرت و لذت ميگردند.
حال، اين چه نورى است؟ فرشتگان چگونهاند و حيرت و لذتشان به چه صورت است؟ جمال و زيبايى نور عبادت فاطمه تا چه اندازه است كه لذتبخش ملائكه مقرب الهى ميشود؟ عبادت او را چه كيفيت و چه عظمتى است كه حيرتفزاي چنان موجودات عظيمى ميگردد؟ سؤالهايي است كه پاسخ آن از گستره عقلهاي ما بيرون است.
اينگونه روايات پُربها، دربردارنده حکمتها و حقيقتهايي بسيار است كه در حد فهم ناقص ما، اين گونه بيان شده است.
در اين روايت شريف، شايد دلالتى بس ژرف و عميق بر اوج مرتبه وجودى فاطمه زهرا (عليها السلام) نهفته باشد؛ چرا كه ميزان جمال معنوى هر عملى در گرو شدت مرتبه وجودى صاحب آن است. هرچه كمال و رتبه وجودىِ موجودى والاتر و بالاتر باشد، جلوهنمايي آن وجود از جمال و جلال الهى گستردهتر و بيشتر خواهد بود و هر چه جلوهنمايي
[١] الامام الصادق(عليهالسلام) فى جَوابِ «لِمَ سُمِّيَتْ فَاطِمَةَ، زَهْرَا؟»: لِاَنَّهَا كَانَتْ اِذَا قَامَتْ فِى محرابها زَهَرَ نُورُها لِاَهْلِ السَّمَاءِ كَمَا يَزْهَرُ الْكَوَاكِبُ لِاَهْلِ الاَرْضِ. بحارالانوار: ج٤٣، ص١٢، روايت ٦.