اين حقيقت را مي‌پذيرند و به ژرفناى باورهاشان نفوذ و رسوخ مي‌دهند و بسيارى از ايشان ناباورانه بر اين واقعيت چشم فرومي‌بندند و غافلانه از توجه به آن در مي‌گذرند.

آنانى كه سفر بودنِ زندگانى دنيا را باور کرده‌اند، هماره در تكاپوى شناسايى و پيمودن بهترين راه‌هاي اين سفر طولانى و پرمخاطره‌اند. در اين بحبوحه، اگر ايشان را به راهى ميان‌بُر دعوت نمايند كه آنان را در کوتاه‌ترين زمان و بالاترين ضريب اطمينان به مقصدشان برساند از شوق در پوست خويش نخواهند گنجيد و روحشان براى پيمودن آن راه پر خواهد كشيد.

از همان صدر اسلام تا به حال، هماره عالى همّتانى بوده‌اند كه اين دعوت را جانانه لبيك گفته‌اند؛ با سرعتى بي‌نظير استعدادهاى نهانىشان را به اوج شكوفايى رسانيده و در نهايت، با نوشيدن شهد شيرين شهادت به اوج سعادت نايل آمده‌اند.

در حالى كه معادباوران، عاشقانه براى شهادت، اين کوتاه‌ترين راه وصول به كمال نهايى، لحظه‌شماري مي‌کنند، سست‌باوران، عادلانه از عرصه شهادت مي‌گريزند و از چشم‌انداز ايمان ضعيف خويش توجيهى براى روحيه شهادت‌طلبي نمي‌يابند.

از اين روى شهادت را هدر دادن خون و جان مى‌شمارند و دردمندانه زبان به اظهارِ تأثر و تأسف مي‌گشايند كه: جواب اين خون‌ها را چه كسى خواهد داد؟

اينان اگر ادعاى ايمانشان دروغين نمي‌بود و زندگانى ابدى را نه در ظاهر، كه در اعماق جانشان باور داشتند، اين‌چنين بي‌خردانه سخن نمي‌راندند. ايشان همانانند كه ايمانشان لقلقه زبانى بيش نيست.[١]

درك حقيقت شهادت از تنگناى فهم چنين ظاهربينانى بسى والاتر و فراتر است. چشمانشان ظاهربين است و توان واقع‌بيني ندارد. چشمانشان تنها تكه تكه شدن شهدا را مي‌نگرد و ياراى ديدن اين واقعيت را ندارد كه فرشتگان الهى با افتخار تمام به استقبال كشتگان راه خدا مي‌شتابند و ايشان را به عالي‌ترين درجات قرب رَه مي‌نمايند. از اين روست كه خداوند متعال، اصرار فراوان دارد كه به مردمان بفهماند كه شهدا نه مردگان كه زندگان جاويدانند:

[١] اشاره به حديث نورانى امام حسين(عليه السلام): النّاسُ عَبيدُ الدُّنيا وَ الدّينُ لَعِقٌ عَلى اَلْسِنَتِهِمْ... .