جامى از زلال كوثر - مصباح یزدی، محمد تقی - الصفحة ٥٤ - طراوت بخشى ايمان دين باوران

وَعَوْدُها إِلَيْكَ؛[١] ميان تو و آن‌ها هيچ جدايى نيست؛ جز اينكه ايشان بندگان و آفريدگان تو هستند و تدبير آن‌ها به دست تو و آغاز و فرجامشان به سوى توست.

آرى، اهل‌بيت(عليهم السلام) داراى چنان مقام عالى و بي‌نظيري هستند كه گويى در مرز مقام وجوبى قرار گرفته‌اند. كارهايى كه خدا مي‌کند از آنان سر مىزند؛ با اين تفاوت كه خدا به طور استقلالى و آنان ظلّى و به اذن و مشيّت خداوند انجام مي‌دهند.

آرى، عشق به ايشان، عين عشق به خداست: مَنْ اَحَبَّكُمْ فَقَدْ اَحَبَّ اللّه،[٢] و تنها راه مطمئن در وصول به قرب الهى، اقتداى كامل علمى و عملى به ايشان مي‌باشد: مَنْ أَرادَ اللّهَ بَدَءَ بِكُمْ.[٣]

اين عشق مقدس هرچه بيشتر اوج يابد، استقامت و ثبات قدم بيشترى در راه ديندارى به ارمغان مي‌آورد؛ به شرط آن كه اين شور و عشق پاك، با شعور و بصيرت و معرفت همراه گردد.

يكى از والاترين رسالت‌هايي كه محافل ذكر اهل‌بيت(عليهم السلام) بر عهده دارد، تقويت سطح شناخت‌ها از مقام و منزلت وجودى اهل‌بيت و افزايش معرفت به سيره رفتارى هر يك از آن بزرگواران است.

شور و احساسات پاك الهى آنگاه استمرار مي‌يابد و ثمر مي‌بخشد كه با شعور و بصيرت عجين گردد و محبت برخاسته از معرفت بايد ما را به سوى اقتداى عاشقانه به سيره آن آينه‌داران جمال و جلال الهى سوق دهد تا جايى كه عارفانه كمال سعادت خويش را در پيروى كامل از ايشان بدانيم و عاشقانه قدم در راه اسوه‌پذيري از ايشان نهيم.

در اين مقام، به فراخور بحث معرفت و محبت، به گزيده‌اي نورانى از رهنمودهاى كليدى و گره‌گشاي مقام معظم رهبرى ديده و دل مي‌سپاريم:

٢ و ٣. فرازهايى از زيارت جامعه كبيره