مأمور اين وظيفه شدند كه آيات متشابه قرآنى را تفسير كنند. چرا كه مردم خود مى‌بايست مستقيماً به آيات محكم رجوع مى‌كردند. اين نكته خود گامى پيش برنده در راه برخورد با وحى تلقّى مى‌شود.

در روزگار امامت، بسيارى از دانشمندان مسلمان در پى فرا گرفتن فقه، همّت گماردند تا آنجا كه برخى از آنان از سوى ائمه مأمورِ دادن فتوا شده بودند. بعد از اين دوره، مرحله نيابت خاصّه آغاز مى‌شود. مردم در اين مرحله وظيفه داشتند از طريق مراجعه به نوّاب امام عليه السلام و نه به صورت مستقيم، آن چنانكه در روزگار امامت معمول بود، با آن‌حضرت تماس بگيرند.

امّا اكنون كه عصر نيابت عامّه است، مسلمانان بايد به فقيهان عادلى كه بنابر مقياسهاى عمومى، به شايستگيهاى آنها شناخت پيدا كرده‌اند، مراجعه كنند. اين شايستگيها از زبان ائمه عليهم السلام براى مردم بازگو و تبيين شده است.

اگر چه ارتباط حجّت اللَّه با اولياى خدا به اشكال گوناگونى ادامه دارد، ليكن اين امر در چهار چوب احكام ظاهرى داخل نمى‌گردد. چون هيچ كس نمى‌تواند ادعا كند كه نايب خاصّ امام است. حتّى نمى‌تواند ادعا داشته باشد كه با امام ارتباط مستقيم دارد و چنانكه كسى زبان به چنين ادعاهايى بگشايد مسلمانان خود بايد او را تكذيب كنند.

اگر چنين درجه‌بندى وجود نمى‌داشت، امّت با فاجعه‌اى واقعى روبه‌رو مى‌شد.