٣- پس از محمّد بن عثمان، حسين بن روح به نيابت رسيد. او كه از سال ٣٠٤ ه، بدين سمت منصوب شد براى مدّت ٢٢ سال از جانب امام به عنوان مرجع شيعيان عمل مى‌كرد.

٤- پس از آنكه حسين بن روح، نداى پروردگارش را اجابت گفت.

امام عليه السلام، على بن سمرى را به عنوان جانشين او تعيين كرد. على بن محمّد سه سال در اين منصب باقى ماند و چون وفاتش نزديك شد، از آن‌حضرت در باره كسى كه پس از وى بايد جانشين شود پرسش كرد. امّا آن‌حضرت به وى آگهى داد كه پس از وفات او دوره غيبت صغرى نيز به پايان مى‌رسد.

در طول سالهاى غيبت صغرى چهار فقيه بزرگ ياد شده، به نيابت از امام نقش رهبرى را ايفا مى‌كردند و چه بسا اين مدّت براى تربيت امّت براى گزينش رهبران خود در دوره غيبت كبرى از ميان فقها، كسانى را كه از نظر خصوصيتها به نوّاب اربعه بيشتر نزديك باشند، كافى بوده است.

چرا كه ضرورى بود امّت از ميان فقهاى عادل و راسخ در دانش اهل بيت، و زاهد در دنيا و كسانى كه تبلور تعاليم مكتب هستند، بتواند كسى را برگزيند.

شايد حكمت اين امر در اين نهفته باشد كه ارتباط الهى از وحى به وصايت (امامت) واز آن به نيابت خاصّه و پس از آن به نيابت عامه، درجه بندى مى‌شود.

روزگار پيامبر بزرگ اسلام صلى الله عليه و آله، روزگار وحى است كه شاهد ماجراهاى عظيمى‌است. پس از آنكه كار تبليغ رسالت كامل شد، ائمه عليهم السلام‌