مأمورينى كه گمان مى‌كردند آن كنيز باردار است و از او مراقبت مى‌كردند، دو سال و اندى وى را زير نظر داشتند تا آنكه به اشتباه خود پى‌بردند. سپس ميراث امام حسن ميان مادر و برادرش، جعفر، تقسيم شد و مادرش ادعا كرد وصى او است و اين امر نزد قاضى ثابت شد.

سپس وى ماجراى مخالفت جعفر با وصايا را نقل كرده تا آنجا كه مى‌گويد:

بيرون آمديم، وضع بر همين منوال بود، و خليفه امروز در پى جستن نشانى از فرزند امام حسن عليه السلام است. [١]

بدين گونه قدرت جاهلى و استكبارى مى‌كوشيد، ريشه‌هاى امامت را از بيخ بركند و حركت اصيل مكتبى را دستخوش نابودى سازد. امّا به مقصود خود نايل نيامدند كه دست خداوند بر فراز دستان آنها بود.

(يُرِيدُونَ أَن يُطْفِئُوا نُورَ اللَّهِ بِأَفْوَاهِهِمْ وَيَأْبَى اللَّهُ إِلَّا أَن يُتِمَّ نُورَهُ وَلَوْ كَرِهَ الْكَافِرُونَ) [٢] «خواهند پرتو خدا را با دهانهاى خويش فرونشانند امّاخداوندچنين نخواهد مگر آنكه پرتو خويش را به انجام رساند، هر چند كه كافران نا خوش دارند.»

[١] - كمال الدين- صدوق، ج ١، ص ١٢٥.

[٢] - سوره توبه، آيه ٣٢.