ديرى نپاييد كه جعفر از اين ادعاى دروغ خود دست برداشت و به راه صواب بازگشت و امامتِ حضرت حجت عليه السلام را پذيرفت. از اين رو پيش شيعيان كه او را جعفر كذّاب ناميده بودند، ملقّب به «جعفر توّاب» شد.

غيبت صغرى‌

پس از آنكه پيشوايان هدايت‌گر، طى گذشت دو قرن و نيم از عمر رسالت پس از پيامبر صلى الله عليه و آله احكام و شرايع دين را تبيين كرده بودند، و پس از آنكه برگزيدگان امّت از طريق جانشينان معصوم پيامبران، پرچم آنها را بر دوش گرفتند و ريشه‌هاى شناخت و معرفت الهى در جان هزاران هزار نفر استحكام پذيرفت، و از پسِ آنكه جريانِ مكتبى وظيفه انقلاب بر ضدّ ستم و طغيان را عهده‌دار گرديد و در برابر انحرافات اساسى در دين قد علم كرد، خداوند براى ولى اللَّه اعظم حضرت حجّت بن الحسن عليهما السلام غيبت صغرى را مقدّر فرمود. اين غيبت از سال ٢٦٠ ه تا سال ٣٢٩ ه به طول انجاميد. در طى اين مدّت عدّه‌اى به نام وكيل، پُل ارتباطى ميان امام و شيعيان بودند. اينان عبارتند از:

١- ابو عمرو عثمان بن سعيد. وى وكيل امام حسن عسكرى عليه السلام بود و پس از در گذشت آن بزرگوار نايب امام حجّت گرديد.

٢- پس از وفات عثمان در سال ٢٦٦ ه، امام حجّت فرزند وى ابو جعفر محمّد بن عثمان را نايب خويش قرار داد. مدّت نيابت محمّد ٣٨ سال بود.