خواسته‌اند نور تو را خاموش سازند و تو را در ميان مردم رسوا كنند وبراى همين در اين جاى ناپسند فرودت آورده‌اند. لكن امام عليه السلام يكى از كرامات خويش را به وى نماياند و آنگاه فرمود:

«هر جا كه باشيم اين براى ما مهيّاست ما در سراى گدايان نيستيم». [١]

به نظر مى‌رسد كه آن‌حضرت در مدّت اقامت خود در سامرّاء رهبرى خط مكتبى را، به راههاى مختلف در دست داشته و از سكونت در اين شهر ناخشنود نبوده است چنان كه مى‌فرمايد:

«مرا بر خلاف ميلم به سُرّمن راى آوردند و اگر مرا از اينجا اخراج كنند باز هم به رغم ميل من است. راوى گويد: پرسيدم چرا؟ فرمود:

چون هواى اين شهر پاك و آبش گوار است و بيمارى‌اش كم». [٢]

متوكّل عبّاسى كه مراتب بُغض و كينه ورزى وى در حقّ اهل بيت عليهم السلام و پيروانشان بر كسى پوشيده نيست، با اين تصميم در حقيقت مى‌خواست بزرگ ترين و نيرومندترين مخالفانش را در نزديكى خويش جاى دهد، تا او را راحت‌تر تحت نظر بگيرد و هر گاه كه خود خواست به زندگى او خاتمه بخشد. امّا آن‌حضرت به اذن خداوند تدبيرى انديشيد و تصميم گرفت تا عمق هيأت حاكمه نفوذ كند و نزديك ترين ياران خليفه را زير نفوذ خويش در آورد و چنين نيز كرد. تا آنجا كه مادر متوكّل براى امام عليه السلام نذر مى‌كند. شايد اينگونه روايات گوشه‌اى از ابعاد تأثير امام‌

[١] - بحارالانوار، ج ٥٠، ص ١٣٣.

[٢] - همان مأخذ، ص ١٣٠.