والاست از آنچه وصف كنندگان، توصيفش مى‌كنند و برتر است از آنچه ستايندگان مى‌ستايندش. در نزديكى‌اش دور گردد و در دورى‌اش نزديك، در دورى‌اش نزديك است و در نزديكى‌اش دور، كيفيّت (چگونگى) را او چگونگى بخشيد پس گفته نشود خود او چگونه است؟ و مكان را او پديد فرمود پس گفته نشود خود او كجاست؟ چون او از چگونگى و كجايى (مكان) به دور است». [١]

و نيز فرمود:

«هر كه خداى را بپرهيزد در امان نگاه داشته شود و هر كه خدا را فرمان برد، مورد اطاعت قرار گيرد و هر كه آفريدگار را اطاعت كند از خشم مخلوق نترسد، هر كه از مكر خدا و دردناك گرفتنش ايمن شد گردن كشى كرد تا آنجا كه قضاى خدا و امر نافذش بروى فرود آمد و هر كه دليلى روشن از پروردگارش داشته باشد دشواريهاى دنيا بروى سبك آيد و گر چه تكه تكه شود و پراكنده گردد. سپاسگزار به خود سپاس سعادتمندتر است از نعمتى كه باعث سپاس شده زيرا نعمت كالاى اين جهانى است و سپاس نعمت دنيا و آخرت است.

خداوند دنيا را سراى آزمايش و آخرت را خانه فرجام قرار داد و بلاى دنيا را وسيله ثواب آخرت گرداند و ثواب آخرت را عوض بلاى دنيا قرار داد.

ستمگر بردبار بسا كه به وسيله حلم خود از ستمش گذشت شود و حق دار نا بخرد بسا كه به سبكسرى خود نور حقّ خويش را خاموش سازد.

[١] - بحارالانوار، ج ٥٠، ص ١٧٧- ١٧٨.