ارتباط تام و كامل بر قرار كند والبته اين شناختى است كه از حد و مرز اسما والقاب بسيار فُراتر مى‌رود و دست كم به شناخت شيوه كلى آنان در زندگى وقسمتى از آنچه كه آنان به اجراى آن دستور داده‌اند، مى‌انجامد.

اگر چنين احتمالى صواب باشد، بر يك فرد شيعه واجب است كه در برنامه مطالعتى و پژهشى خود، شناخت تاريخ ائمه عليهم السلام را ولو بطور خلاصه، بگنجاند. هر چند كه شناخت بيشتر سيما و زندگى اين رهبران و غور و تأمل در گفتار آنان، بر درجات انسان در پيشگاه پروردگار مى‌افزايد و بهاى كردار صالح او را افزونى مى‌بخشد.

آنچه در صفحات بعد به آن خواهيم پرداخت در واقع بضاعت مزجاتى است كه به پيشگاه ائمه عليهم السلام به تحفه مى‌بريم به اين اميد كه خداوند متعال به فضل و كرم خويش آن را از ما به نيكويى قبول كند.

محمّدتقى مدرّسى‌