درون رفتم و متوكّل را ديدم كه بر بسترش نشسته است. پرسيد: اى ابو موسى! ما از تو غافليم و تو نيز ما را به فراموشى سپرده‌اى، چه چيزى از تو پيش من است؟ گفتم: فلان انعام و فلان رزق و چيزهايى نام بردم و او دستور داد آنها را دو برابر به من دادند. سپس از فتح پرسيدم: آيا امام هادى عليه السلام بدين جا آمد. پاسخ داد: نه. گفتم: يادداشتى نوشته بود؟ پاسخ داد: نه.

آنگاه من بازگشتم. فتح مرا دنبال كرد و به من گفت: شك ندارم كه تو از او خواستى برايت دعا كند. پس از ايشان براى من نيز دعايى خواهش كن.

چون نزد امام رفتم، به من گفت: اى ابو موسى! اين آبروى رضاست.

عرض كردم: به بركت شما سرورم! امّا به من گفتند كه شما نه پيش متوكّل رفتيد و نه از او درخواستى كرديد.

فرمود: خداوند مى‌داند كه ما در امور مهم جز بدو پناه نمى‌بريم و در كارهاى دشوار جز بر او توكّل نمى‌كنيم و ما را عادت داد كه چون از او