دانشنامه مهدویت و امام زمان عجل الله تعالی فرجه - جمعی از نویسندگان - الصفحة ٤٢٥ - طیبه
طیبه
در روایات فراوانی از طیبه به عنوان محل زندگی حضرت مهدیعلیه السلام در
طول غیبت، سخن به میان آمده است و همان گون که ذکر خواهد شد مقصود از آن
«مدینةالنبیصلی الله علیه وآله» است.
«مدینه» را طیبَة و طابه نامند؛
چرا که مدینه پیش از آن «یثرب» خوانده میشد. یثرب از ریشه ثرب به معنای
فساد است؛ پس پیامبرصلی الله علیه وآله از بردن نام یثرب نهی فرمود و آن را
طابه و طیبه نامید که به معنای طیّب و پاکیزه است. گفته شده: طیبه از
طیِّب و طاهر است؛ به جهت خلوص آن و تطهیر آن از شرک. [١] .
ابوبصیر از
امام صادقعلیه السلام روایت کرده است: «لابُدَّ لِصاحِبِ هَذا الاَمرِ
مِنْ غَیْبَةٍ وَلابُدَّ لَهُ فِی غَیبَتِهِ مِنْ عُزْلَةٍ ونِعْمَ
المَنْزِلُ طَیْبَةُ وَما بِثَلاثینَ مِنْ وَحْشَةٍ» [٢] ؛ «صاحب این امر
از غیبتی ناگزیر است و در غیبت خود ناچار از گوشهگیری و کناره جویی از
دیگران است و طیبه (مدینه) خوش منزلی است و با وجود سی تن (یا به همراهی سی
نفر) در آنجا وحشت و ترسی نیست».
همچنین ابوهاشم جعفری میگوید:
«به
امام حسن عسکریعلیه السلام عرض کردم: بزرگواری شما مانع آن است که من از
شما پرسش کنم. اجازه بفرمایید، سؤال کنم! حضرت فرمود: بپرس؛ گفتم: آقای من!
آیا برای شما فرزندی هست؟ فرمود: بله. گفتم: اگر اتفاق ناگواری برای شما
رخ داد در کجا او را جستوجو کنم؟ فرمود: در مدینه». [٣] .
[١] لسانالعرب، ج ١، ص ٥٦٧؛ معجمالبلدان، ج ٤، ص ٥٣.
[٢] الکافی، ج ١، ص ٣٤٠؛ الغیبة، ص ١٨٨، ح ٤١؛ کتاب الغیبة، ص ١٦٢، ح ١٢١.
[٣] کتاب الغیبة، ص ٢٣٢، ح ١٩٩، الکافی، ج ١، ص ٣٢٨، ح ٢.