دانشنامه مهدویت و امام زمان عجل الله تعالی فرجه - جمعی از نویسندگان - الصفحة ١١٩ - بیت الحمد
بیت الحمد
«بیت» در لغت به معنای خانه و «حمد» به معنای ستایش و ثنا است. این واژه
در برخی روایات مهدویّت به کار رفته و از آن به عنوان جایگاهی مربوط به
حضرت مهدیعلیه السلام یاد شده است.
مفضل گوید: شنیدم امام صادقعلیه
السلام فرمود: «اِنَّ لِصَاحِبِ هَذا الاَمْرِ بَیتاً یُقَالُ لَهُ بَیْتُ
الحَمْدِ فِیهِ سِراجٌ یَزهَرُ مُنذُ وُلِدَ اِلَی یَوْمَ یَقُومُ
بِالسَّیفِ لا یُطْفَأ» [١] ؛ «همانا صاحب این امر را خانهای است که بدان
«بیت الحمد» گویند. در آن چراغی است که روشنی میبخشد و از آن هنگام که
صاحب الامر زاده شده تا روزی که با شمشیر قیام کند، خاموش نخواهد شد».
اگرچه
به روشنی جایگاه این خانه و چگونگی روشنایی بخشی چراغ آن، بیان نشده است؛
ولی احتمال میرود مقصود یک معنای کنایی باشد که با ولادت آخرین حجّت الهی،
چراغ هدایت بشر با فروغی هر چه بیشتر به پرتو افشانی پرداخته و زمین را از
نور وجود خود آکنده ساخته است. این روایت با همین مضمون از امام باقرعلیه
السلام نیز نقل شده است. [٢] .
گفتنی است این واژه در منابع اهل سنّت نیز آمده است؛ ولی به معنای خانهای است که در بهشت ساخته میشود. [٣] .
[١] الغیبة، ص ٢٣٩، ح ٣١.
[٢] کتاب الغیبة، ص ٤٦٧، ح ٤٨٣.
[٣] ر.ک: تفسیر قرطبی، ج ٢، ص ١٧٧؛ تفسیر ابن کثیر، ج ١، ص ١٩٩؛ سنن ترمذی، ج ٣، ص ٣٤١؛ مسند احمد، ج ٤، ص ٤١٥.