در روایات فراوانی ذکر شده که پرچم حضرت مهدی‌علیه السلام هنگام ظهور، همان پرچم پیامبر اکرم‌صلی الله علیه وآله است. امام صادق‌علیه السلام فرمود: «مَعَهُ رَایَةُ رَسُول اللّه‌صلی الله علیه وآله». آن‌گاه حضرت در پاسخ شخصی که پرسید: آیا نزد او است یا اینکه برای او آورده می‌شود؟ فرمود: «بلکه جبرئیل آن را خواهد آورد». بعد از آن ایشان فرمود: «با آن پرچم بر هیچ [قوم ستمگری] نمی‌گذرد، مگر آنکه خداوند آنها را هلاک می‌سازد». [١] .
شبیه همین روایت از امام سجادعلیه السلام نیز نقل شده است. [٢] .
اهمیت این امر به قدری زیاد است که در غیبت نعمانی بابی تدوین شده با این عنوان که پرچم پیامبر بعد از جنگ جمل، باز نخواهد شد؛ مگر به دست قائم‌علیه السلام. [٣] .
امام صادق‌علیه السلام درباره آن پرچم به ابوبصیر فرمود:
«یا اَبا مُحَمَّدٍ ما هِیَ وَاللَّهِ قُطْنٌ وَلاکَتانٌ وَلاقَزٌّ وَلاحَریرٌ. قُلْتُ: فَمِنْ اَیِّ شَیْ‌ءٍ هِیَ قالَ مِن وَرَقِ الجَنّةِ نَشَرَها رَسُولُ اللّهِ‌صلی الله علیه وآله یَومَ بَدرٍ ثُمَّ لَفَّها وَدَفَعَها اِلَی عَلیّ‌علیه السلام فَلَمْ تَزَلْ عِنْدَ عَلیٍّ حَتَّی اِذا کانَ یَوْمَ البَصْرَةِ نَشَرَها اَمیرُالمُؤمِنینَ فَفَتَحَ اللَّهُ عَلَیهِ ثُمَّ لَفَّها وَهِیَ عِندَنا هُناکَ لا یَنْشُرُها اَحَدٌ حَتَّی یَقُومَ القائِمُ فَاِذا هُوَ قامَ نَشَرَها...» [٤] .
«ای ابا محمد! به خدا قسم آن پرچم نه از پنبه است و نه از کتان و نه از ابریشم و نه از حریر، عرض کردم: پس از چه چیزی است؟ فرمود: از ورق (برگ) بهشتی است. رسول خداصلی الله علیه وآله در روز بدر آن را برافراشت، و بعد آن را در هم پیچید و به علی‌علیه السلام داد. پس همچنان نزد علی‌علیه السلام بود تا هنگامی که روز بصره فرا رسید، آن را برافراشت. پس خداوند پیروزی را نصیب او ساخت. سپس آن حضرت آن را در هم پیچید و آن اینجا نزد ما است. هیچ کس آن را نخواهد گشود تا آن گاه که قائم‌علیه السلام قیام کند و چون او قیام نمود، آن را برخواهد افراشت.».
و از علی‌علیه السلام روایت شده، آنگاه که حضرت مهدی‌علیه السلام پرچم خویش را به اهتزاز در آورد بین مشرق و مغرب برای او روشن خواهد شد. «اِذا هَزَّ رایَتَهُ اَضاءَ لَها ما بَیْنَ المَشْرِقِ وَالمَغْرِبِ» [٥] .

[١] الغیبة، ص ٣٠٩، ح ٤؛ و ر.ک: کمال‌الدین و تمام‌النعمة، ج ٢، ص ٦٧٢، ح ٢٣.
[٢] ر.ک: بحارالانوار، ج ٥١، ص ١٣٥، ح ٣.
[٣] الغیبة، ص ٣٠٧.
[٤] همان، ح ٢.
[٥] کمال‌الدین و تمام‌النعمة، ج ٢، ص ٦٥٣، ح ١٧.