این محدوده زمانی نشانه‌هایی دارد که در اصطلاح «علایم آخِرُالزّمان» خوانده می‌شود.
علاوه بر این اصطلاح رایج، در فرهنگ مسلمانان، اصطلاح مشابه دیگری به نام «اشراطُ الساعَة» وجود دارد. این اصطلاح که بیشتر نزد اهل سنّت رایج است، به نشانه‌های وقوع قیامت اختصاص دارد؛ [١] ولی روایات ذکر شده ذیل این عنوان، نشان می‌دهد که بسیاری از نشانه‌های آن، همچون نشانه‌های آخِرُالزّمان است و می‌توان بسیاری از نشانه‌های آخِرُالزّمان را نیز نشانه‌های قیامت دانست. بخشی از مشخصه‌های آخِرُالزّمان عبارت است از:
١) گریز از دین
پیامبر اسلام‌صلی الله علیه وآله درباره ویژگی‌های انسان‌های این دوران می‌فرماید:
یَأتِی عَلَی النَّاسِ زَمانٌ... دینُهُم دَراهِمُهُمْ وَ هَمُّهُمْ بُطُونُهُمْ وَقِبلَتُهُمْ نِساؤُهُمْ یَرکَعُونَ لِلرَّغِیفِ وَیَسْجُدُونَ لِلدِّرْهَمِ حیارَی سُکاری لا مُسلِمینَ وَ لا نَصاری»؛ [٢] .
«زمانی بر مردم خواهد آمد که درهم‌های آنان دینشان خواهد بود و همت ایشان شکم‌شان و قبله آنها زنان‌شان. برای طلا و نقره، رکوع و سجود به جای می‌آورند. آنان همواره در حیرت و مستی خواهند بود. نه بر مذهب مسلمانی‌اند و نه بر مسلک نصرانی».
٢) دنیا پرستی
رسول خداصلی الله علیه وآله فرمود: «سَیَأتِی عَلَی اُمَّتی زَمَانٌ تَخْبُثُ فِیهِ سَرائرُهُمْ وَتَحْسُنُ فِیهِ عَلانِیَتُهُمْ طَمَعاً فِی‌الدُّنیا وَلایُریدُونَ بِهِ مَا عِنْدَاللهِ رَبِّهِمْ یَکُونُ دِینُهُمْ رِیَاءً لایُخالِطُهُم خَوفٌ یَعُمُّهُمُ اللّهُ مِنْهُ بِعِقابٍ فَیَدعُونَهُ‌دُعَاءَالغَرِیقِ فَلایَستَجِیبُ لَهُمْ»؛ [٣] .
«زمانی بر امت من می‌آید که در آن زمان، درون‌های مردم پلید می‌شود؛ ولی ظواهرشان به طمع مال دنیا آراسته می‌گردد، به آنچه در پیشگاه خداوند هست، دل نمی‌بندند. کارشان ریا و تظاهر است. خوف از خدا به دل‌شان راه نیابد و خداوند آنان را به عذابی فراگیر دچار سازد. آنها چون غریق، خداوند را می‌خوانند؛ ولی او دعای‌شان را مستجاب نمی‌کند».
٣) آزمایش‌های بزرگ
یکی دیگر از ویژگی‌های این دوران امتحاناتی است که انسان‌ها در آن پشت سر می‌گذارند. با این آزمون‌ها، مردم به دو گروه تقسیم می‌شوند: موفق‌ها و ناموفق‌ها.
دراین‌باره‌پیامبرگرامی‌صلی الله علیه وآله به حضرت علی‌علیه السلام می‌فرماید: «یا عَلیُّ اَعجَبُ النَّاسِ اِیماناًوَاَعْظَمُهُمْ یَقیناً قَوْمٌ یَکُونُونَ فِی آخِرِالزَّمانِ لَمْ یَلْحَقُوا النَبِیَّ وَحُجِبَ عَنْهُم الحُجَّةُ فَآمَنُوا بِسَوادٍ عَلَی بَیَاضٍ...»؛ [٤] .
«ای علی! بدان شگفت آورترین مردم در ایمان و بزرگ‌ترین آنان در یقین مردمی هستند که در آخِرُالزّمان - با آنکه پیامبر خود را ندیدند و از امام خود محجوب‌اند - به نوشته که خطی سیاه بر صفحه‌ای سپید است، ایمان می‌آورند».

[١] ر.ک: متقی هندی، کنزالعمال، ج ٢٥٣٣٥ و٩؛ ابن جریر طبری، جامع‌البیان، ج ٢٦، ص ٦٩؛ جصاص، احکام‌القرآن، ج ٢، ص ٢٤٤؛ ابن جوزی، زادالمسیر، ج ٨، ص ٢٩١.
[٢] محدث نوری، مستدرک الوسائل، ج ١١، ص ٣٧٩، ح ١٣٣٠٥؛ ر.ک: صحیح مسلم، ج ١، ص ١٣١.
[٣] شیخ کلینی، الکافی، ج ٨، ص ٣٠٦، ح ٤٧٦؛ ر.ک: شیخ صدوق، ثواب الاعمال، ص ٢٥٣.
[٤] شیخ صدوق، من لا یحضره الفقیه، ج٤، ص٣٦٦؛ کمال‌الدین، ج١، ص٢٨٨، باب ٢٥، ح٨.