دانشنامه مهدویت و امام زمان عجل الله تعالی فرجه - جمعی از نویسندگان - الصفحة ٦٠٤ - محمد بن نصیر
محمد بن نصیر
از جمله مدّعیان بابیّت، «محمّد بن نصیر نُمَیْری» است. وی در ابتداء از
اصحاب امام حسن عسکری علیه السّلام بود. زمانی که آن حضرت وفات یافت،
مدّعی مقام و منصب «محمّد بن عثمان» شد و گفت: «من وکیل و نائب امام زمان
(عج) می باشم» و سخنان کفر آمیزی که از او صادر شد، جهالتش بر همگان روشن
گردید. خداوند او را رسوا ساخت و «محمّد بن عثمان» او را لعن کرده و از او
بیزاری جست.
وی ادّعا می کرد که پیغمبر است و امام علی النّقی علیه
السّلام او را فرستاده است، و عقیده به تناسخ داشت و معتقد به خدائی امام
دهم شیعیان بود و نیز ازدواج با محارم را جائز می دانست. و عمل شنیع (لواط)
را حلال می شمرد.
محمّد بن نصیر با حمایت «محمّد بن موسی بن فرات» وزیر
«المقتدر بالله» خلیفه عبّاسی، قادر شده بود تا ادّعای خود را در میان
امامیّه نشر دهد و چون دو نفر از ایشان در این امر شرکت داستند، فرقه ایشان
به «نُمَیْریّة الفُراتیّة» معروف شد.
اکثر وسیعی از پیروانشان از مدائن بودند و پس از رهبرشان «اسحاق بن محمّد احمر»، به «اسحاقیّه» معروف شدند. («آخرین امید»، ص ١٢٥)
مهدی سودانی
«شیخ
محمّد احمد بن سیّد عبدالله» معروف به مهدی سودانی (متمهدی) متولّد سال
١٨٤٤ میلادی است. وی در حدود سال ١٨٨٠ میلادی، ادّعای مهدویّت کرد و در
سودان علیه مصر و انگلستان قیام نمود و یاران او به زودی در سال ١٨٥٥
میلادی شهر خارطوم را متصرّف شدند و ویران کردند.
خود وی در سال ١٨٨٥ در
«ام درمان» درگذشت، و پیروانش را «لُرد کیچنر» فرمانده قوای مصر و انگلیس،
در سال ١٨٨٩ شکسست داد. («فرهنگ فارسی معین»، ج ٦، ص ٢٠٥٥)