اصالت روح از نظر قرآن - سبحانى، شیخ جعفر - الصفحة ١٨٩ - تصرف در طبيعت

دراويش، روى كارهاى خود، نام هاى مقدس نهاده و از نخستين مرحله شور، تا پايان آن از الفاظى مانند: مراقبه، كمال عبوديت، ذكر آزاد و... استفاده مى كنند، در حالى كه هيچ كدام از آنها، جذبه الهى و شعله معنوى نيست كه در دل آنان پديد آمده است بلكه با عوامل صناعى، توجه خويش را به بدن كم كرده و سرانجام ميدان عمليات روح وسيعتر مى گردد.

راه سالم براى تحصيل تسلط بر چنين نيرو و قدرت، همان عبوديت و بندگى خداست، بندگى حق، به نفس انسانى قدرت و توانايى عجيب بخشيده، و او را بر يك رشته كارهاى خارق العاده مسلط مى سازد و اين همان مطلبى است كه در اين بخش مورد تحقيق و بررسى قرار گرفته و تفاوت هاى اين دو نوع تسلط در بخش آينده بيان مى گردد و حاشا كه يك فرد، اين دو نوع تسلط را، از يك باب بينديشد و هدف از نقل عمليات مرتاضان، براى تقويت اذهان است.[١]

تصرف در طبيعت

فلاسفه اسلامى در بخش قواى روحى و نفسانى پيرامون امكان تصرف در طبيعت بحثهاى جالبى دارند كه گوشه اى از آن را يادآور مى گرديم:

١. شيخ الرئيس فيلسوف بزرگ اسلام مى فرمايد:«اگر از عارفى به تو خبرى رسيد كه به نيروى خود مى تواند كارى كند، يا چيزى را حركت دهد، يا خود حركتى كند كه از توانايى ديگران بيرون است، آن را انكار مكن زيرا اگر از طريق طبيعى وارد شوى به اين مقصد مى رسى».[٢]