اصالت روح از نظر قرآن - سبحانى، شیخ جعفر - الصفحة ١٨٨ - ١١ توان روحى إنسان يا ولايت تكوينى

شعبده باز، تردست، حقه باز، ماجراجو، اعجوبه، ديوانه، مؤمن و بنده خاص مى نامند. در حالى كه آنان از هيچ يك از اين تيره ها نيستند، گواه بر اين مطلب اين است كه آنان در هر حال و شرايطى به انجام چنين كارها قادر نيستند، بلكه پس از يك رشته عمليات كه مايه انقطاع و يا بى توجهى روح به جهان طبيعت است، مى توانند چنين كارهايى را انجام دهند.

آنان انسانهايى هستند كه تحت شرايطى بر چنين نيروى مرموز روح، دست يافته، و از آن نيرو، بر انجام چنين كارهايى كمك مى گيرند، و وقتى شرايط دگرگون گرديد، پيوند آنان با اين نيرو قطع گرديده، ديگر به انجام نمونه كوچكى از اين كارها قادر نمى باشند.

حالا اين شرايط و اوضاع چيست كه به آنان چنين قدرت و توانايى مى بخشد و آنان را با مركز اين قدرت مرتبط مى سازد، فعلاً وارد آن نمى شويم ولى اگر آنان را از نزديك ببينيد و ارتباطى با آنها داشته باشيد، مى توانيد از عواملى كه استفاده از اين نيرو را ممكن مى سازد، آگاهى به دست آوريد. امّا هرچه هست، هر دو گروه(مرتاضان و دراويش) از يك رشته رياضات و يا عملياتى از قبيل فرو رفتگى در خويش و انديشه ارتباط با خدا،و قطع ارتباط با جهان طبيعت، و تحريك انديشه انقطاع از بدن، از طريق آهنگهاى تند و ديگر نواهاى رقص آور بهره مى گيرند و به گونه اى پيوند خود را با جهان ماده قطع مى كنند.در اين موقع است كه نيروى مرموز روانى، ميدانى براى عمليات خارق العاده خود پيدا مى كند و كارهايى انجام مى دهد كه درموارد ديگر قادر به انجام آنها نيست.

در آيين مقدس اسلام، آشنايى با اين نيروى مرموز و ايجاد ارتباط با آن، از طريق رياضت هاى حرام و ضد فطرت و با تشكيل جلسات وجد و سماع، و شور و خلسه كاملاً ممنوع، و اكيداً تحريم شده است. هرچند بسيارى از