اصالت روح از نظر قرآن - سبحانى، شیخ جعفر - الصفحة ٢٣٠ - تفسير غير صحيح

هرگز با اين تفسير، سازگار نيست بلكه با آنچه ما بيان كرديم بيشتر سازگار مى باشد.[١]

٥. حضرت موسى و ولايت بر تصرف

قرآن مجيد، با صراحت هرچه كامل تر مى گويد:

قوم موسى با كم آبى روبرو شدند، حضرت موسى از خداوند براى آنان طلب آب كرد، در اين موقع خداوند به او دستور داد كه عصاى خود را بر سنگى بزند تا دوازده چشمه از آن بيرون بيايد و هر چشمه اى متعلق به تيره اى از بنى اسرائيل گردد. و هركدام آبشخور خود را بشناسد.

اينك متن آيه:

(وَإِذِ اسْتَسْقى مُوسى لِقَومِهِ فَقُلَنَا اضْرِبْ بِعَصاكَ الحَجَرَفَانْفَجَرَتْ مِنْهُ اثْنَتا عَشْرَةَ عَيْناً قَدْ عَلِمَ كُلُّ أُناس مَشْربَهُمْ...) .(بقره/٦٠)

«به ياد آر هنگامى را كه موسى براى قوم خود آب طلبيد، ما به او دستور داديم عصاى خود را بر سنگى بزن، ناگهان دوازده چشمه از آن بيرون آمد و همه تيره هاى بنى اسرائيل آبشخور خود را دانستند».

اين تنها موردى نيست كه موسى با زدن عصاى خود، چنين كار خارق العاده اى انجام مى دهد، بلكه او در جاى ديگر با كوبيدن عصاى خويش، آب دريا را دو نيم كرد، وكف دريا نمايان گرديد، و بنى اسرائيل به آسانى توانستند از وسط دريا عبور نمايند، چنانكه مى فرمايد: