گفتار معصومين( ع) - مكارم شيرازى، ناصر - الصفحة ١٤٥ - ٢٨ ياد خدا بودن
قيامت مقامشان از همه برتر است؟» فرمود:
«الذاكِرون اللَّهَ كثيراً
؛ آنها كه خدارا بسيار ياد مىكنند». ابو سعيد مىگويد: عرض كردم:
«يا رسول اللَّه و مِنَ الغازى في سَبيلِ اللَّه؟
؛ آيا چنين كسانى حتى از جنگجويان راه خدا مقام بالاترى دارند؟» فرمود:
«لو ضَرَبَ بسَيفِهِ في الكُفّارِ وَالمُشْرِكينَ حتّى يَنْكَسِرَ وَيَخْتَضِبَ دَماً، لكانَ الذّاكِرونَ اللَّهَ أفْضَلَ درَجةً مِنه
؛ اگر با شمشيرش آنقدر بر پيكر كفّار و مشركين بزند كه شمشيرش بشكند و با خون رنگين شود، آنها كه بسيار ياد خدا مىكنند از او برترند». [١]
چرا كه جهاد خالصانه نيز بدون ذكر كثير خداوند ممكن نيست.
رسول اكرم صلى الله عليه و آله مىفرمايد:
«كُلّ أحَدٍ يَموتُ عطشاناً إلّاذاكِر اللَّه
؛ هر كسى هنگام مرگ تشنه جان مىدهد مگر كسى كه ذاكر خدا باشد». [٢]
امام صادق عليه السلام مىفرمايد:
«يَموتُ الُمؤمِنُ، بِكُلِّ مِيْتَةٍ، يَمُوتُ غَرَقاً، وَيَمُوتُ بِالهَدْمِ، ويُبْتَلى بِالسَّبْعِ، وَيَمُوتُ بِالصّاعِقَةِ، ولا يُصِيب ذاكِرَاللَّه
؛ شخص مؤمن ممكن است با هر مرگى بميرد، غرق شود و يا دچار حيوان درنده شود و يا صاعقه او را فرا بگيرد، امّا شخص ذاكر هرگز با اين گونه مرگها نمىميرد». [٣]
رسول خدا صلى الله عليه و آله مىفرمايد: زمانى كه حضرت موسى بن عمران با خداوند مناجات مىكرد عرض كرد:
«يا رَبّ أبَعيدٌ أنتَ مِنّى فأُنادِيكَ أم قَريبٌ فأُناجِيكَ؟
؛ آيا از من دورى تا با صداى بلند تو را بخوانم يا نزديك هستى تا اينكه با تو نجوى كنم؟»
«فأوحى اللَّه جلّ جلاله: أنا جَلِيسُ مَنْ ذَكَرَنى
؛ خداوند مىفرمايد: من همنشين كسى هستم كه مرا ياد مىكند». [٤]
ياد خدا براى روح انسان غذاست و تنها با ياد خداست كه دلها آرام مىگيرد:
« «أَلَا بِذِكْرِ اللَّهِ تَطْمَئِنُّ الْقُلُوبُ»». [٥]
[١] تفسير نمونه، ج ١٧، ص ٣٥١.
[٢] بحارالانوار، ج ٨١، ص ٢٤٠؛ ميزان الحكمه، ج ٣، ص ٤١٣.
[٣] همان مدرك، ج ٩٣، ص ١٦٢؛ ميزان الحكمه، ج ٣، ص ٤١٤.
[٤] همان مدرك، ج ٩٣، ص ١٥٣؛ ميزان الحكمه، ج ٣، ص ٤١٥.
[٥] رعد، آيه ٢٨.