گفتار معصومين( ع) - مكارم شيرازى، ناصر - الصفحة ٦٣ - ١٤ نقد و نسيه وايمان به غيب

در اين آيه «نفس» به صورت نكره در سياق نفى آمده و به معناى عموم است، و همه نفوس حتّى رسول خدا صلى الله عليه و آله و فرشتگان مقرّب را شامل مى‌گردد كه اين نعمتها ولذّات روحانى در فكرشان خطور نكرده. وقتى انسان اين وعده‌ها را مى‌بيند چشم‌پوشى از شهوات بر او آسان مى‌شود. پيامبر اكرم صلى الله عليه و آله در حديثى مى‌فرمايد:

«انَّ اللَّهَ يقولُ: اعْدَدَتُ لِعِبادِىَ الصّالحِينَ ما لا عَيْنٌ رَأَتْ، ولا اذُنٌ سَمِعَتْ، وَ لَا خَطَرَ عَلى قَلْبِ بَشَرٍ

؛ خداوند مى‌فرمايد: من براى بندگان صالحم نعمتهايى فراهم كرده‌ام كه هيچ چشمى نديده، و هيچ گوشى نشنيده و بر فكر كسى نگذشته است». [١]

علاوه بر اين، انسان در دنيا هم نتيجه‌اش را مى‌بيند. در حديثى داريم كه اگر انسان چشمش به نامحرم بيفتد و چشم بپوشد، خداوند ايمانى به او مى‌چشاند كه لذّت و نورانيّت آن را احساس مى‌كند.

[١] تفسير نمونه، ج ١٧، ص ١٤٩.