گفتار معصومين( ع) - مكارم شيرازى، ناصر - الصفحة ٣٠ - ٦ بدترين امّت
زبانش باز مىشود و ملاحظه هيچ كس را نمىكند؛ يا اينكه صاحب قدرت خطرناكى است كه اگر احترامش نگذارند نظرش بر مىگردد و يا اينكه آدم شرورى است و براى اينكه از شرش در امان باشند احترامش مىگذارند.
مطابق اين حديث پيامبر اكرم صلى الله عليه و آله مىفرمايد: بدترين امّت من چنين افرادى هستند كه به آنها پول مىدهند و يا دعوتشان مىكنند تا اينكه از شرّشان در امان باشند، حضرت چنين كسى را از خود نمىداند.
گاهى اوقات علت اينكه چرا به كسى احترام مىگذارند معلوم نيست. آيا صاحب فضيلت است يا اينكه حاجتى دارند و يا اينكه از او مىترسند؛ اينها بدترين افراد هستند، چون اشرارى هستند در لباس صاحبان فضيلت.
در اسلام به مسأله آزار نرساندن به خلق خدا ومدارا كردن با مردم، همسايهها، دوست و زير دست، بسيار سفارش شده و تأكيد شده به آنها ظلم نشود.
على عليه السلام در «نهجالبلاغه» قسم ياد مىكند كه:
«وَاللَّهِ لأنْ أبِيْتَ على حَسَكِ السَّعْدَانِ مُسَهَّداً وَاجَرَّ في الأغْلالِ مُصَفَّداً أحَبُّ إلَيَّ مِنْ أنْ ألْقَى اللَّهَ وَرَسُولَهُ يَوْمَ الْقِيَامَةِ ظالِماً لِبَعْضِ الْعِبَادِ، وَغاصِباً لِشَيْءٍ مِنَ الْحُطامِ، وَكَيْفَ أظْلِمُ أحَداً لِنَفْسٍ يُسْرِعُ الَى البِلى قُفُولُها وَيَطولُ في الثَّرى حُلُولُها
؛ اگر دست و پايم را در زنجير كرده و در كوچه و بازار بكشانند و شبها مرا روى نوك خارهاى جانگداز «سعدان» [١] قرار بدهند، برايم محبوبتر است از اينكه خدا و رسولش را روز قيامت در حالى ملاقات كنم كه به بعضى از بندگان ستم كرده و چيزى از اموال آنها را غصب نموده باشم. چگونه به كسى ستم روا دارم، آن هم براى جسمى كه تار و پودش به سرعت به سوى كهنگى پيش مىرود و مدتهاى طولانى در ميان خاكها مىماند». [٢]
|
چگونه شكر اين نعمت گذارم |
كه زور مردم آزارى ندارم |