گفتار معصومين( ع) - مكارم شيرازى، ناصر - الصفحة ١٨٠ - فرازهايى از كار در زندگى پيامبر صلى الله عليه و آله و امامان عليهم السلام

فرازهايى از كار در زندگى پيامبر صلى الله عليه و آله و امامان عليهم السلام:

پيامبر صلى الله عليه و آله و همه امامان عليهم السلام به كار و كوشش براى تأمين معاش، علاقمند بودند و به دنبال آن مى‌رفتند و آن را عبادت خدا مى‌دانستند. در اينجا به ذكر چند فراز از زندگى آنها مى‌پردازيم:

١. روزى شرايط مادّى زندگى بر امام على عليه السلام به قدرى تنگ شد كه دچار گرسنگى شديد گرديد. از خانه بيرون آمد و به جستجوى كار پرداخت. در مدينه كار پيدا نكرد، تصميم گرفت به حوالى مدينه برود تا شايد در آنجا كار پيدا شود، به آنجا رفت، ناگاه ديد زنى خاك الك كرده و منتظر كارگرى است كه آب بياورد و آن را گل نمايد. حضرت على عليه السلام با او صحبت كرد و دريافت كه او در انتظار كارگر بوده است.

پس از قرارداد در مورد مزد كارگرى، على عليه السلام مشغول آب كشيدن از چاه وآماده كردن گل براى ساختمان شد و در پايان كار، مزد خود را كه مقدارى خرما بود از آن زن گرفت و به مدينه بازگشت. وقتى به محضر رسول خدا صلى الله عليه و آله رسيد، ماجرا را بيان نمود. پيامبر صلى الله عليه و آله و على عليه السلام با هم نشسته و از آن خرما خوردند و گرسنگى آن روزشان برطرف گرديد. [١]

٢. شخصى مى‌گويد: على عليه السلام را ديدم، مقدارى خرما خريدارى كرده و خود شخصاً آن را بر دوش گرفته و مى‌برد، به جلو رفتم و عرض كردم: اى اميرالمؤمنين اجازه بده من به جاى شما اين بار را حمل كنم فرمود:

«ابُوالْعِيالِ احَقُّ بِحَمْلِهِ‌

؛ سرپرست اهل و عيال، شايسته‌تر است كه خود بار زندگى را به سوى خانه‌اش حمل كند». [٢]

توجّه به اين نكته در اينجا لازم است كه اميرمؤمنان على عليه السلام با كار و كوشش و كشاورزى و احداث چشمه‌ها و نخلستانها، از ثروتمندترين افراد عصرش گرديد و

[١] بحارالانوار، ج ٤١، ص ٣٣.

[٢] مجموعه ورام، ج ١، ص ٢٣.