گفتار معصومين( ع) - مكارم شيرازى، ناصر - الصفحة ١٢٤ - چند نكته در باره انفاق

٤. در مورد اثرهاى انفاق روايت‌هاى فراوانى از معصومين عليهم السلام وارد شده است.

پيامبر اكرم صلى الله عليه و آله مى‌فرمايد:

«إنَّ الصَّدَقَةَ وَصِلَةَ الرَّحِمِ تَعْمُرانِ الدِّيارَ، وَتَزيدانِ في الأعمارِ

؛ انفاق در راه خدا و صله رحم خانه‌ها را آباد، و عمرها را طولانى مى‌كند». [١]

امام باقر عليه السلام فرموده است:

«البِرُّ وَ صَدَقَةُ السِّرِّ يَنْفِيانِ الفَقْرَ وَيَزيدانِ في العُمُرِ ويَدْفَعانِ عن سَبْعينَ مِيْتَةِ سُوءٍ

؛ نيكوكارى و انفاق پنهانى فقر را برطرف ساخته، عمر را افزون مى‌كند و از هفتاد گونه مرگ و مير بد جلوگيرى به عمل مى‌آورد». [٢]

انفاق مانع هلاكت اجتماع است، و هنگامى كه مسأله انفاق فراموش شود و ثروتها در يك قطب جمع شود، افرادى محروم و بينوا به وجود مى‌آيند، و ديرى نخواهد گذشت كه يك انفجار عظيم در اجتماع به وجود مى‌آيد كه نفوس و اموال سرمايه داران در آتش آن خواهد سوخت.

٥. انفاق نبايد همراه با منّت باشد. قرآن مى‌فرمايد: « «لَا تُبْطِلُوا صَدَقَاتِكُمْ بِالْمَنِّ وَالْأَذَى»؛ بخششهاى خود را با منّت و آزار، باطل نسازيد». [٣]

از اين جمله استفاده مى‌شود كه پاره‌اى از اعمال ممكن است نتايج اعمال نيك را از بين ببرد و اين همان مسأله «احباط» است.

در اين آيه خداوند انفاق همراه با منّت و آزار را به قطعه سنگى كه بر آن قشر نازكى از خاك باشد تشبيه مى‌كند كه بذرهايى در آن افشانده شود و باران درشت به آن برسد و همه خاكها و بذرها را بشويد. اين گونه افراد هم از كارى كه انجام داده‌اند چيزى به دست نمى‌آورند و بهره‌اى نمى‌برند و هم بذرهايى كه افشانده‌اند را از دست مى‌دهند.

انفاق كنندگان واقعى كسانى هستند كه تنها به خاطر خشنودى خدا و پرورش فضايل انسانى و تثبيت اين صفات در درون جان خود، اقدام به انفاق مى‌كنند.

٦. انفاق از آنچه را كه دوست داريد، قرآن مى‌فرمايد: « «لَنْ تَنَالُوا الْبِرَّ حَتَّى تُنْفِقُوا

[١] تفسير نورالثقلين، ج ٤، ص ٣٥٤.

[٢] سفينة البحار، ج ٢، ص ٢٣، ماده «صدقه».

[٣] بقره، آيه ٢٦٤.