زهرا(ع) برترين بانوى جهان - مكارم شيرازى، ناصر - الصفحة ٤٨ - فاطمه (عليها السلام) بعد از رحلت پيامبر (صلى الله عليه وآله)

و هم از خاندان پيامبر (صلى الله عليه وآله).

و فاطمه زهرا (عليها السلام) در مركز اين دايره بود كه تيرهاى زهرآگين دشمنان از هر سو به سوى آن پرتاب مى‌شد.

فراق و جدايى دردناك پدر از يكسو.

مظلوميت غم‌انگيز و جانكاه همسرش اميرمؤمنان على (عليه السلام) از سوى ديگر.

توطئه‌هاى دشمنان بر ضد اسلام از ديگر سو.

و نگرانى فاطمه از آينده مسلمين و حفظ ميراث قرآن، دست به دست هم داده، قلب و روح پاكش را سخت مى‌فشردند.

فاطمه (عليها السلام) نمى‌خواهد با بيان غم‌هاى خود روح پاك اميرمؤمنان على (عليه السلام) را كه سخت از آن اوضاع ناگوار و خلاف كارى‌هاى امت ضربه ديده، آزرده‌تر سازد.

به همين دليل به كنار قبر پيامبر (صلى الله عليه وآله) مى‌رفت و با او درد دل مى‌كرد. و سخنان جانسوزى همچون اخگر آتش كه اعماق وجود انسان را مى‌سوزاند، بر زبان مى‌آورد.

«يا ابَتاهُ بَقِيتُ والِهَةً وَ حَيْرانَةً فَرِيدَةً، قَدِ انْخَمَدَ صَوْتِي وَ انْقَطَعَ ظَهْرِى وَ تَنَغَّصَ عَيْشِي».

پدر جان! بعد از تو، يكه و تنها شدم، حيران و محروم مانده‌ام، صدايم به خاموشى گراييد، و پشتم شكست، و آب گواراى زندگى در كامم تلخ شد.

و گاه مى‌گفت: