زهرا(ع) برترين بانوى جهان - مكارم شيرازى، ناصر - الصفحة ٢٠ - ولادت پر شكوه فاطمه (عليها السلام)
براى مشاهده ملكوت آسمانها به معراج رفت، و به مصداق (لِنُرِيَهُ مِنْ آيَاتِنَا) [١] آيات عظيم پروردگار را در پهنه بلند آسمان با چشم خود ديد، و روح بزرگش بزرگتر شد، و آماده پذيرش رسالتى سنگينتر توأم با اميد بيشتر.
در روايتى- كه اهل سنّت و شيعه هر دو بر آن تأكيد دارند- مىخوانيم: پيامبر (صلى الله عليه وآله) در شب معراج از بهشت عبور مىكرد، جبرئيل از ميوه درخت طوبى به آن حضرت داد، و هنگامى كه پيامبر (صلى الله عليه وآله) به زمين بازگشت نطفه فاطمه زهرا (عليها السلام) از آن ميوه بهشتى منعقد شد.
لذا در حديث مىخوانيم كه پيامبر (صلى الله عليه وآله) فاطمه (عليها السلام) را بسيار مىبوسيد، روزى همسرش عايشه بر اين كار خرده گرفت كه چرا اين همه دخترت را مىبوسى؟
پيامبر (صلى الله عليه وآله) در جواب فرمود: «من هر زمان فاطمه را مىبوسم، بوى بهشت برين را از او استشمام مىكنم». [٢]
و به اين ترتيب اين مولود بزرگ ازعصاره پاك ميوههاى بهشتى و از پدرى همچون پيامبر (صلى الله عليه وآله)، و مادر ايثارگر و فداكارى همچون «خديجه» در
[١]. اسراء، آيه ١. ترجمه: «تا برخى از آيات خود را به او نشان دهيم».
[٢]. اين حديث را با مختصر تفاوتى «سيوطى» در «درّ المنثور» و «طبرى» در «ذخائر العقبى» و «علىّ بن ابراهيم» در تفسير خود نقل كردهاند. گرچه معروف است كه معراج در سالهاى آخر توقف پيامبر (صلى الله عليه وآله) در مكه بوده، ولى بطورى كه از بعضى روايات استفاده مىشود معراج مكرر اتفاق افتاده است، بنابراين منافاتى با تولّد بانوى اسلام در سال پنجم بعثت ندارد.