زهرا(ع) برترين بانوى جهان - مكارم شيرازى، ناصر - الصفحة ٨٣ - زهد و ايثار فاطمه (عليها السلام)

«فَعَلَتْ، فِداها ابُوها». [١]

فاطمه آنچه را كه مى‌خواستم انجام داد، پدرش به فدايش باد.

واضح است يك جفت دست بند نقره و گردن‌بند و گوشواره‌اى كه از نقره چندان بهايى ندارد، و از آن بى‌بهاتر پرده ساده‌اى است كه انسان بر در اطاق بياويزد، ولى پيغمبر اكرم (صلى الله عليه وآله) همين را دون شأن فاطمه مى‌شمرد، و افتخار و فضيلت او را در سجاياى انسانيش مى‌دانست.

فاطمه (عليها السلام) اين درس را از محضر پدر به خوبى آموخت، هم زرق و برق دنيا را ترك گفت و خود را از اسارت آن رهايى بخشيد، و هم آنچه داشت در راه خدا و بندگان محروم صرف كرد.

در حديثى كه سابقاً از «حلية الاولياء» (تحت شماره ٣) نقل كرديم، خوانديم كه فاطمه زهرا (عليها السلام) حتى پوشش كافى در خانه براى آمدن ميهمان‌هاى نامحرم نداشت كه پيغمبر اكرم (صلى الله عليه وآله) عباى خود را به او داد تا خود را بپوشاند و آماده براى آمدن ميهمانان جهت عيادت او در بيماريش گردد.

داستان جهيزيه فاطمه (عليها السلام) و مراسم شب زفاف او كه در نهايت سادگى برگزار شد دليل روشن ديگرى بر زهد و وارستگى كامل اوست.

خدمات او در خانه على (عليه السلام) تا آن‌جا كه با يك دست گندم را براى پختن نان آسياب مى‌كرد، و با دست ديگر طفلش را در آغوش مى‌گرفت، همه شاهد گوياى مقام زهد اوست، گواه اين معنا حديث زير است:

[١]. الصواعق المحرقه، صفحه ١٠٩.