زهرا(ع) برترين بانوى جهان - مكارم شيرازى، ناصر - الصفحة ٨٢ - زهد و ايثار فاطمه (عليها السلام)

به گفته قرآن مجيد زاهد كسى است كه نه بر گذشته و آنچه از دست داده تأسف بخورد، و نه از آن‌چه فعلا در اختيار دارد زياد خوشحال باشد.

« (لِّكَيْلَا تَأْسَوْا عَلَى مَا فَاتَكُمْ وَلَا تَفْرَحُوا بِمَا آتَاكُمْ)؛ [١] اين بخاطر آن است كه براى آنچه از دست داده‌ايد تأسف نخوريد، و به آنچه به شما داده است دلبسته و شادمان نباشيد».

با اين فراز كوتاه به سراغ شخصيت فاطمه (عليها السلام) در اين زمينه از ديدگاه احاديث پيغمبر اكرم (صلى الله عليه وآله) در كتب ديگران مى‌رويم:

١- ابن حجر و ديگران در روايتى از پيغمبر اكرم (صلى الله عليه وآله) نقل كرده‌اند، او هنگامى كه از سفر باز مى‌گشت نخست به سراغ دخترش فاطمه زهرا (عليها السلام) مى‌آمد، و مدتى نزد او مى‌ماند، ولى يك بار براى فاطمه زهرا (عليها السلام) دو دست بند از نقره و همچنين يك گردن بند و دو گوشواره ساخته بودند، و پرده‌اى بر در اطاق آويزان كرده بود.

هنگامى كه پيامبر (صلى الله عليه وآله) وارد شد و اين منظره را ديد بيرون آمد در حالى كه آثار غضب در چهره‌اش نمايان بود، به مسجد آمد و بر منبر نشست.

فاطمه (عليها السلام) دانست كه ناخشنودى پيغمبر (صلى الله عليه وآله) به خاطر همان مختصر زينت است، همه را نزد پدر فرستاد تا در راه خدا صرف كند.

هنگامى كه چشم پيامبر (صلى الله عليه وآله) به آن افتاد سه بار فرمود:

[١]. حديد، آيه ٢٣.