اسلام در يك نگاه - مكارم شيرازى، ناصر - الصفحة ٣٩ - راههاى خداشناسى
«هرچه آگاهى ما بر خلقت و عظمت آسمانها بيشتر باشد ديندارى ما عميقتر است». [١]
به اين ترتيب پيوند نزديكى ميان «پيشرفت علوم» و «ايمان به خدا» وجود دارد؛ يعنى هر قدر دامنه علوم گستردهتر شود، ريشههاى ايمان به يك مبدأ علم و قدرت در دلها محكمتر خواهد شد.
به گفته دانشمند زيست شناس معاصر و رييس آكادمى علوم فلوريدا «آلبرت وينچستر» [٢]:
«هر كشف تازهاى كه در دنياى علم به وقوع مىپيوندد صدها مرتبه بر استوارى ايمان ما مىافزايد، و وسوسههاى نهانى را كه كم و بيش در باطن معتقدان ما وجود دارد از بين مىبرد و جاى آن را به افكار عالى خداشناسى و توحيد مىبخشد». [٣] راه دوّم: حركت و تكامل از يك سو علم به ما مىگويد: مادّه بىجان، ميل دارد اگر ساكن است همواره به ساكن بماند، و اگر متحرّك است مسير خود را همچنان دنبال كند، مگر اينكه يك عامل خارجى سكون اوّل، و حركت دوّم را به هم بزند، مثلًا اگر سنگى در گوشهاى از فضا ساكن باشد بدون تأثير نيروى خارجى، متحرّك نمىشود، و اگر متحرّك باشد، بدون تأثير عامل بيرونى از حركت باز نمىايستد.
[١]. كتاب سرگذشت علم تأليف ژرژ گاموف، صفحه ٣٢.
[٢]..
[٣]. مقاله پشتيبانى علم از ايمان، از كتاب ثبات وجود خدا، صفحه ١٧٨.