اسلام در يك نگاه - مكارم شيرازى، ناصر - الصفحة ٩٠ - مالكيّت شخصى و كار
احيا و حيازت
اگر كسى زمين مواتى را احيا كند (آباد سازد) مالك آن مىشود و پيغمبر گرامى اسلام صلى الله عليه و آله مىفرمايد:
«مَنْ أَحْيا ارْضَاً مَواتاً فَهِىَ لَهُ؛ كسى كه زمين مواتى را احيا كند مال اوست». [١]
«حيازت» (دست يافتن به منابع و مواهب طبيعى پيش از آن كه ديگرى به آن دست يابد) يكى ديگر از اسباب مالكيّت است، كه در فقه اسلام تحت عنوان «من حازملك»؛ كسى كه حيازت كند مالك مىشود» ذكر شده است.
با توجّه به اينكه «احيا» و «حيازت» دو نوع انجام كار است، اصالت كار در ايجاد ثروت روشنتر مىگردد. البتّه حكومت اسلامى مىتواند جمعى را مأمور احياى زمينهاى موات و حيازت منابع طبيعى سازد و نتيجه آن را در راه منافع عموم به كار اندازد.
اسلام ارزش خاصّى براى حقوق كارگر قائل شده و طبق روايات اسلامى از جمله گناهانى كه بخشيده نخواهد شد، تضييع حقّ كارگر است.
حديثى از پيامبر اكرم صلى الله عليه و آله معروف است كه او دست كارگرى را كه از كثرت كار ورم كرده بود بلند كرده و به ديگران نشان داد و فرمود: اين دستى است كه خدا و پيامبرش آن را دوست دارند».
[١]. وسائل الشيعه، ج ١٧، صفحه ٣٢٧.