اسلام در يك نگاه - مكارم شيرازى، ناصر - الصفحة ٨٣ - اسلام و نظارت همگانى
اهمّيت امر به معروف و نهى از منكر به قدرى است كه از فروع مهمّ اسلامى شناخته شده و قرآن مجيد درباره آن مىفرمايد:
«كُنْتُمْ خَيْرَ أُمَّةٍ أُخْرِجَتْ لِلنَّاسِ تَأْمُرُونَ بِالْمَعْرُوفِ وَ تَنْهَوْنَ عَنِ الْمُنكَرِ؛ شما بهترين امتى بوديد كه به سود مردم در جهان قدم گذارديد چرا كه شما امر به معروف و نهى از منكر مىكنيد». [١]
پيشواى بزرگ اسلام اميرمؤمنان على عليه السلام مىفرمايد:
«آن كس كه نه با دست و نه با زبان و دل با فساد مبارزه نكند «مرده زنده نماست»! [٢]
اجراى اين دو وظيفه مهم كه در واقع از آثار و حقوق متقابل زندگى دسته جمعى است، به هر مسلمانى اجازه مىدهد كه روح «اجتماعى بودن» را به طور كامل در خود حفظ كرده و از مرحله فرديّت گام بيرون نهاده و چيزى جز اجتماع نبيند، هر فردى خود را در برابر همه افراد اجتماع مسؤول دانسته و اجتماع هم خود را در برابر هر فرد مسؤول ببيند، در موقع لزوم انتقاد كرده، و به هنگام نياز پيشنهاد دهند و خلاصه در ساختن اجتماع خود- از هر نظر- سهيم باشند چرا كه در زندگى دستهجمعى خوشبختى و بدبختى افراد اجتماع به هم پيوسته است و نمىتوانند در برابر رفتار يكديگر بىتفاوت بمانند
[١] سوره آل عمران، آيه ١١٠.
[٢] نهجالبلاغه كلمات قصار.