٢٨٠.امام باقر عليه السلام: پيامبر صلى الله عليه و آله ، چون از عرفات برگشت و به مِنا رفت ، وارد مسجد شد. مردم ، گِرد او جمع شدند و از شب قدر مى پرسيدند. پيامبر صلى الله عليه و آله به سخن ايستاد و پس از ثناى الهى چنين فرمود: «امّا بعد ، شما مرا از شب قدر پرسيديد ، بيان نكردن آن براى اين نبود كه نسبت به آن عالِم نبودم. بدانيد ـ اى مردم ـ هر كس ماه رمضان بر او وارد شود و او صحيح و سالم باشد ، پس ، روزش را روزه بدارد و بخشى از شب آن را به عبادت برخيزد و مواظب نمازش باشد و در گرماى آن به نماز جمعه اش برود و سحرگاه به نماز عيدش برود ، به يقين ، شب قدر را دريافته و به جايزه پروردگار ، دست يافته است».

٢٨١.پيامبر خدا صلى الله عليه و آله: هر كس از آغاز تا پايان ماه رمضان ، نماز را به جماعت بخواند ، بهره اى از شب قدر برده است.

٢٨٢.پيامبر خدا صلى الله عليه و آله: هر كس نماز مغرب و عشا را به جماعت بخواند تا آن كه ماه رمضان سپرى شود ، بهره سرشارى از شب قدر برده است .

٢٨٣.الإقبال: در كتاب على بن اسماعيل ميثمى ، چنين آمده است: در نوشته اى كه اصل آن از امام سجّاد عليه السلام است ، نقل شده كه آن امام ، هر گاه ماه رمضان فرا مى رسيد ، هر روز ، يك درهم صدقه مى داد و مى فرمود: «شايد شب قدر را دريابم».

ر . ك : ص ٣٠١ ، ح ٢٢٧ .