٢٧٠.امام باقر عليه السلام : جُهَنى نزد پيامبر خدا آمد و گفت: اى پيامبر خدا! من شتران و گوسفندان و غُلامانى دارم. دوست دارم كه دستور دهى يك شب را به مسجد بيايم و در نماز ، حاضر شوم. و اين ، در ماه رمضان بود. پيامبر صلى الله عليه و آله او را فرا خواند و در گوش او آهسته چيزى گفت. از آن پس ، هر گاه شب بيست و سوم مى شد ، جُهَنى با شتران و گوسفندان و خانواده و فرزندان و غلامانش وارد مى شد ، آن شب (شب بيست و سوم) را در مدينه مى مانْد و صبح كه مى شد ، با خانواده و گوسفندان و شترانش به جاى خود بر مى گشت.

٢٧١.امام صادق عليه السلام: شب بيست و سوم ، شبى است كه در آن هر كار حكمت آميزى فيصله مى يابد. در آن شب ، گروه حاجيان و آنچه از اين سال تا سال آينده خواهد شد ، نوشته مى شوند.

٢٧٢.امام صادق عليه السلام: شب بيست و سوم ماه رمضان ، شبِ جُهَنى است. در آن شب ، هر كار حكمت آميزى فيصله مى يابد و در آن شب ، بلاها و مرگ ها و اَجَل ها و روزى ها و حوادث و مقدّرات ، ثبت مى شوند ونيز همه آنچه خداوند متعال در آن شب تا سال آينده پديد مى آورد. پس خوشا به حال آن كه آن شب را با ركوع و سجوده زنده بدارد و گناهانش را در برابر چشمش بياورد و بر آنها بگريد. پس هر گاه چنين كند ، اميد دارم كه اگر خدا بخواهد ، محروم و ناكام نگردد.

ر . ك : ص ٤١٧ (آنچه مخصوص شب بيست و سوم است).