١٥٦.پيامبر خدا صلى الله عليه و آله: هر بنده روزه دارى ، هنگام افطارش ، يك دعاى مستجاب دارد ، كه آن ، يا در دنيا به او داده مى شود و يا براى آخرتش ذخيره مى شود.

و ـ خواندن دعاهاى وارد شده هنگام افطار

١٥٧.سنن أبى داوود ـ به نقل از معاذ بن زهره ـ : به من چنين رسيده كه پيامبر صلى الله عليه و آلههر گاه افطار مى كرد ، مى گفت: «خدايا! براى تو روزه گرفتم و بر روزىِ تو افطار كردم».

١٥٨.پيامبر خدا صلى الله عليه و آله: روزه دار را هنگام افطارش ، دعايى چنين است: «پروردگارا! تو را به آن رحمتت كه هر چيز را فرا گرفته است ، مى خوانم كه گناهانم را بيامرزى».

١٥٩.پيامبر خدا صلى الله عليه و آله: هيچ بنده اى نيست كه روزه بگيرد و هنگام افطارش بگويد: «اى بزرگ ، اى بزرگ! تو معبود منى. هيچ معبودى جز تو نيست. گناه بزرگ مرا بيامرز! همانا گناه بزرگ را جز بزرگ نمى آمرزد» ، مگر آن كه از گناهانش بيرون مى آيد ، همچون روزى كه مادرش او را زاده است.

١٦٠.امام باقر عليه السلام: قنبر ، غلام على عليه السلام ، افطارى را نزد وى آورد ... . چون خواست بياشامد ، فرمود : «به نام خدا . خداوندا! براى تو روزه گرفتيم و با روزىِ تو افطار كرديم . پس ، از ما بپذير! همانا تو شنواى دانايى» .