شيوه هاى نوين عزادارى بدعت يا سنت؟
(١)
كلمة الاستاذ
١١ ص
(٢)
سخن استاد
١٣ ص
(٣)
سرآغاز
١٧ ص
(٤)
فصل اول ماهيت شعائر/ 19
٢١ ص
(٥)
1- سخن لغت شناسان
٢١ ص
(٦)
2- فرق شعائر با مناسك
٢٥ ص
(٧)
3- وجود تكوينى و وجود اعتبارى
٢٦ ص
(٨)
4- شعيره شدن يك چيز در غالب معلول وضع و جعل است
٢٧ ص
(٩)
5- شعائر خاكى و شعائر آسمانى
٣١ ص
(١٠)
برخى از شعائر را خود شارع وضع مي كند، و اين به معنى
٣٠ ص
(١١)
انحصار واضع در شارع نيست
٣٠ ص
(١٢)
6- شعائر يا پل ارتباطى
٣٣ ص
(١٣)
فصل دوم مشروعيت شعائر نو ظهور
٣٧ ص
(١٤)
1- امر به تعظيم شعائر الهى و نهى از سبك شماردن آن
٣٧ ص
(١٥)
2- اصل بقاء عناوين شرعى بر معانى لغوى
٤٠ ص
(١٦)
3- وجود اعتبارى شعيره و دلالت وضعى آن
٤٢ ص
(١٧)
4- تعلق حكم به مطلق شعائر
٤٣ ص
(١٨)
6- فرق بين تطبيق و تشريع
٤٥ ص
(١٩)
5- محال است حكم از موضوع خود تخلف كند
٤٤ ص
(٢٠)
7- طبيعت قانون عمومى منوط به سريان اوست
٤٦ ص
(٢١)
8- مصداق شعائر فقط نبايد حرام باشد
٤٨ ص
(٢٢)
9- ايجاد شعائر جديد پايه گذارى سنت حسنه است
٤٩ ص
(٢٣)
10- نتيجه بحث
٥١ ص
(٢٤)
فصل سوم پاسخ به اعتراضات
٥٣ ص
(٢٥)
1- تغيير و تبديل دين
٥٥ ص
(٢٦)
3- بدعت گذارى در دين
٥٨ ص
(٢٧)
2- توقيفيّت شعائر
٥٦ ص
(٢٨)
4- خرافه پرستى
٦٢ ص
(٢٩)
فرق خرافه با تخيّل و توهم
٦٢ ص
(٣٠)
خرافه و شعائر در دو جهت متقابل
٦٤ ص
(٣١)
عَلَم و پرچم و كتيبه و
٦٥ ص
(٣٢)
تخيّل در نقل مصيبت
٦٦ ص
(٣٣)
5- وهن و استهزاء
٧١ ص
(٣٤)
اقسام استهزاء
٧١ ص
(٣٥)
خطر تاثير اهانت و استهزاء بر عقل اجتماعى
٧٤ ص
(٣٦)
دايره هاى مختلف شعائر
٧٧ ص
(٣٧)
حفظ هويّت داخلى مومنان در گرو تعظيم شعائر ايمانى
٨٥ ص
(٣٨)
وهن مذهب يا نابودى مذهب؟
٨٦ ص
(٣٩)
6- اضرار به نفس
٩٠ ص
(٤٠)
مطلب نخست تحمّل ضرر در مسير كسب فضائل
٩١ ص
(٤١)
مطلب دوم شعائر حسينى مهمتر از ضرر شخصى
٩٦ ص
(٤٢)
مطلب سوم كدامين ضرر؟
١٠٥ ص
(٤٣)
ضرر دنيوى و نفع اخروى
١٠٥ ص
(٤٤)
منافع دنيوى و اخروى بيشمار شعائر حسينى مانع از تحقّق ضرر در آن است
١٠٧ ص
(٤٥)
شعائر حسينى براى از خود گذشتن است نه خود را حفظ كردن
١٠٩ ص
(٤٦)
همانند نيكان باش
١١١ ص
(٤٧)
فهرست ها/ 113
١١٥ ص
(٤٨)
كتابنامه
١١٥ ص
(٤٩)
فهرست آيات
١١٩ ص
(٥٠)
فهرست احاديث
١٢١ ص
(٥١)
فهرست اعلام
١٢٣ ص
(٥٢)
فهرست مكان ها و زمان ها
١٢٧ ص
(٥٣)
فهرست كتاب ها
١٢٩ ص
(٥٤)
فهرست اشعار
١٣١ ص

شيوه هاى نوين عزادارى بدعت يا سنت؟ - السند، الشيخ محمد - الصفحة ٤٩ - ٩- ايجاد شعائر جديد پايه گذارى سنت حسنه است

آن طبيعت كلى شوند و متعلق امر قرار گيرند، چه آن فرد فى نفسه واجب و يا مستحب و يا مباح و يا حتى مكروه باشد. به همين جهت نماز در بعضى از مواضع با اينكه مكروه است- مانند نماز در حمام و يا مقابل انسان و محل رفت و آمد- اما صحيح بوده و امر به طبيعت صلاة آن را شامل ميشود، چه امر وجوبى و چه امر استحبابى. كراهت موجود در آن سبب از بين بردن رجحان شرعى آن نمى‌شود بلكه تنها اثرى كه دارد ثواب آن را نسبت به نماز در غير اين مكان كمتر مى‌كند، نه اينكه به طور كلى ثواب و رجحان را از بين ببرد.

در شعائر نيز قضيه از همين قرار است، تنها بايد مصداق شعيره حرام نباشد، اما از حرام كه بگذريم چه واجب، چه مستحب، چه مباح و چه مكروه همگى مى‌توانند مصداق شعائر قرار گيرند، و بعد از آنكه شعيره شدند حكم به لزوم تعظيم و حرمت اهانت آن مصداق پيدا مى‌كند.

از اين رو فقها فرموده‌اند: حتى اگر در مورد برخى از شعائر كه فى نفسه مكروه هستند- مانند پوشيدن لباس مشكى در عزاى اهل‌بيت عليهم السلام- دليلى بر استثناء پيدا نشود، باز حكم به استحباب آن خواهد شد، زيرا پس از آنكه به عنوان شعار و رمز عزاى اهل بيت قرار گرفت، و شعار چنين مطلبى از مطالب والاى دينى شد، تعظيم آن لازم و هتك آن حرام خواهد بود.

٩- ايجاد شعائر جديد پايه گذارى سنت حسنه است‌

بنابر آنچه گفته شد ايجاد شعائر نوين كه سابقه نداشته است مانند ارائه گونه‌هاى جديدى براى عزادارى سالار شهيدان، و يا شيوه‌هاى‌