شيوه هاى نوين عزادارى بدعت يا سنت؟ - السند، الشيخ محمد - الصفحة ٥٩ - ٢- توقيفيّت شعائر
در پاسخ به اين اشكال مىگوييم: لازم است ابتدا معنى بدعت روشن شود. بدعت يعنى: «داخل كردن در دين آنچه را كه از دين نيست» و يا «نسبت دادن به خدا آنچه را تشريع نكرده».
بنابراين نمىتوان حكم به بدعت بودن مطلبى كرد مگر بعد از احاطه و اطلاع به مجموعه قوانين و مقررات دين و موازين و اساس تشريع، در اين صورت است كه مىتوانيم بگوييم اين مطلب از دين نيست. زيرا تا از همه زواياى دين مطلع نباشيم چگونه مىتوانيم بگوييم اين مطلب از دين نيست؟ و از آنجا كه دين مشتمل بر قوانين كليه و احكام و عناوين حقيقيه مىباشد، اگر اين شيوه نوين عزادارى داخل در يكى از آن عناوين كليه باشد جزو دين خواهد بود نه خارج از دين.
پس از آنكه ثابت شد ادلّه شعائر به نحو قضيه حقيقيه است و حكم آن متعلق به مطلق شعيره است كه سارى و جارى در هر فردى مىباشد- به غير از افراد حرام-، ديگر جايى براى اين اعتراض باقى نمىماند؛ زيرا سريان حكم مطلق به افرادش قهرى است، و تطبيق حكم كلى بر مصاديق و تخيير عقلى در تعيين افراد طبيعى هيچ ربطى به بدعت ندارد.
همانطور كه مكلف به طبيعى نماز مختار است اين طبيعى را در ضمن هر فردى از افراد محلله ايجاد كند، و يا حكم احسان به والدين و صله رحم مىتواند به هر صورتى كه عنوان احسان و صله صدق كند انجام شود هر چند در زمان معصومين معمول نبوده است.
اينكه مكلف آزاد باشد و بتواند هر فردى را كه مىخواهد مصداق واجب قرار بدهد تشريع و بدعت نيست، بلكه تطبيق كلى است بر افرادش.