شيوه هاى نوين عزادارى بدعت يا سنت؟ - السند، الشيخ محمد - الصفحة ٢٧ - ٤- شعيره شدن يك چيز در غالب معلول وضع و جعل است
حكم به حليّت بيع و معاملهاى كند كه نزد شارع است. زيرا معامله شرعى كه از اساس حلال بوده و نياز به جعل حليّت مجدّد ندارد، بلكه حكم به حليّت آن تحصيل حاصل است.
اكنون در مورد شعائر ميگوييم: ماهيت شعائر و شعار و شعيره به علامت بودن آن بستگى دارد؛ يعنى علامتى حسى براى ابراز و اعلام يك امرى. اين ارتباطى كه بين اين علامت و آن امر وجود دارد ارتباطى اعتبارى است. يعنى چنين ارتباطى ميان آن دو ذاتى و تكوينى نيست، بلكه به خاطر وضع و جعل و يا كثرت اقتران آن دو چنين ارتباطى در ذهن عقلا ايجاد شده كه از ديدن اين علامت پى به آن ميبرند.
بنابر اين شعائر و شعيره و علامت از نوع دوم است، يعنى ماهيت شعائر و شعار و شعيره امرى اعتبارى است. نمىگوييم خود ذات شعيره اعتبارى است، بلكه وصف شعيره بودن و علامت بودن آن اعتبارى و وابسته به جعل است، يعنى تا اعتبار نشود هرچند وجود داشته باشد اما شعار نخواهد بود. مثلًا تا پرچم كشورى به عنوان علامت آن كشور اعتبار نشود باز گو كننده آن كشور نخواهد بود، هر چند تكويناً وجود داشته باشد.
٤- شعيره شدن يك چيز در غالب معلول وضع و جعل است
پس از آنكه معلوم شد شعيره از سنخ دوال است، يعنى چيزهايى كه از خود معنايى نداند و تنها بازگو كننده مدلول خود هستند، و نكته حساس در آنها دلالت آنهاست؛ مىگوييم: