احکام دفاع و امر به معروف و نهی از منکر - جمعی از نویسندگان - الصفحة ٦٨ - ج - هتاکی
٢- اگر فرد مزاحم با نهى كردن، از كارش دست برنداشت، مىتوان چيزى را به قصد مجروح كردن يا كشتن به طرفش پرتاب كرد. [١]
٣- اگر فردى كه به عورات ديگران سركشى مىكند نابينا باشد، جايز نيست چيزى به سويش پرتاب كند و اگر پرتاب كرد و او را مجروح ساخت، ضامن است. همين حكم درباره كسى كه دور را نمىبيند و به خاطر فاصله زياد نمىتواند ببيند و تشخيص دهد، جارى است. [٢]
٤- اگر از فاصله دور با دوربين ببيند، حكمش مانند آن است كه از نزديك سركشى مىكند و دفعش جايز، بلكه واجب است و اگر صدمهاى بر متجاوز وارد شد، خونش هدر است. [٣]
ج- هتّاكى
گاهى نيز تجاوز به حريم انسان، از طريق آبروريزى و نسبت دادن اعمال منافى عفت به زنان خانواده و لكّه دار نمودن عفت و عصمت آنان و جريحهدار نمودن شرافت و حيثيت فردى و خانوادگى انجام مىگيرد.
تجاوز در اين مرحله با قذف، افترا و تهمتهاى ناروا، فحش، ناسزاگويى و مانند آن توأم است. پارهاى از احكام فقهى آن بدين شرح است:
١- در صورتى كه انسان بالغ و عاقل، ديگرى را قذف كند؛ يعنى نسبت زنا يا لواط به او دهد حدّ (هشتاد تازيانه) به او جارى مىشود. [٤]
٢- فحّاشى كه الفاظى مانند ديّوث، حرامزاده، فاسق، فاجر و ... به ديگرى بگويد كه موجب استخفافى گردد كه مستحق آن نباشد، مطابق نظر حاكم تعزير مىشود. [٥]
[١] همان، مسألة ٣١.
[٢] تحرِیر الوسِیله، ج ٢، ص ٤٩٢، مسأله ٣٤.
[٣] همان، ج ١، مسأله ٣٨.
[٤] همان، ج ٢، ص ٤٧٤، مسأله ١.
[٥] همان، ص ٤٧٣، مسأله ٨.