احکام دفاع و امر به معروف و نهی از منکر - جمعی از نویسندگان - الصفحة ٤٣ - رفتار با اسرای جنگی
امير مؤمنان ٧ مىفرمايد:
«اطْعامُ الْاسيرِ وَالْاحْسانُ الَيْهِ حَقٌّ واجِبٌ وَ انْ قَتَلْتَهُ مِنَ الْغَدِ» [١]
خورانيدن غذا به اسير و نيكى كردن به او واجب است، اگر چه بخواهى فردا او را اعدام كنى.
امام سجاد ٧ نيز مىفرمايد:
«اذا اخَذْتَ اسيراً فَعَجَزَ عَنِ الْمَشْىِ وَ لَمْ يَكُنْ مَعَكَ مَحْمِلٌ فَارْسِلْهُ وَ لا تَقْتُلْهُ» [٢]
هرگاه اسيرى گرفتى كه توان راه رفتن ندارد و وسيلهاى براى حمل و انتقال او ندارى، رهايش كن و او را نكش.
امام خمينى قدس سره نيز با الهام از چنين تعليماتى نسبت به اسراى جنگى در طول هشت سال دفاع مقدس مىفرمود:
بايد جوانان ما و كسانى كه عهدهدار نگهدارى اسيران و پناهندگان هستند طعم شيرين رحمت و بزرگوارى اسلام را به آنان بچشانند و با آنان آنگونه رفتار كنند كه مولاى آنها و پيشواى عظيمالشأنشان با بدترين خلق خدا و جنايتكارترين انسانها؛ ابن ملجم- لعنةالله عليه- رفتار فرمود تا اسيران كه ضربه روحى خوردهاند احساس آرامش و جبران در حكومت اسلامى نمايند. [٣]
همچنين مىفرمود:
وقتى كه اسرا را مىگيريد، اسراى مجروح ... يا اسراى سالم را مىگيريد، توجه كنيد كه اينها اسير شما هستند، اينها امروز تحت سلطه شما هستند و شما با اسرا بايد رفتارتان رفتار بسيار اسلامى و انسانى باشد كه وقتى كه اين اسرا يك وقتى در محالّ خودشان رفتند همه براى شما تبليغ كنند. [٤]
[١] بحار الانوار، ج ١٠٠، ص ٣٣.
[٢] کافِی، ج ٥، ص ٣٥.
[٣] صحِیفة نور، ج ١٦، ص ١٠٢.
[٤] همان، ص ١٦٠.