انسان موجودى سالك است، پويا و هميشه به دنبال حقيقت و رسيدن به معبود خويشتن است. انسان اين اشرف مخلوفات به دنبال آن است كه از هواى نفس خويش دور شود و خلوتى براى خود مهيّا كند تا در انزواى وجود خويش در آثار صنع پروردگارش با ديده عبرت بينديشد و با سوز دل و اشك ديده باطن خود را از پليدى‌ها بشويد و به خانه دل خود روشنى دهد: ﴿«يٰا أَيُّهَا اَلْإِنْسٰانُ إِنَّكَ كٰادِحٌ إِلىٰ رَبِّكَ كَدْحاً فَمُلاٰقِيهِ‌﴾؛ اى انسان! تو با تلاش و رنج به سوى پروردگارت ميروى و او را ملاقات خواهى كرد.» (انشقاق/ ٦).

اگر روانى افسرده و روحى مضطرب دارى و هر سو به دنبال آرامش حقيقى مى‌گردى، تنها راه به دست آوردن آرامش روانى، ياد خداست و توجه به ذات اقدس او﴿: اَلَّذِينَ آمَنُوا وَ تَطْمَئِنُّ قُلُوبُهُمْ بِذِكْرِ اَللّٰهِ أَلاٰ بِذِكْرِ اَللّٰهِ تَطْمَئِنُّ اَلْقُلُوبُ‌﴾؛

كسانى هستند كه ايمان آورده‌اند، و دلهايشان به ياد خدا مطمئن (و آرام) است؛ آگاه باشيد، تنها با يا خدا دل‌ها آرامش مى‌يابد.» (رعد/ ٢٨)

آرى، احكام حيات‌بخش اسلام مى‌تواند انسان‌ها را از سردرگمى نجات داده، دل‌هاى پرآشوب را آرام سازد و خاطره‌هاى افسرده را شاداب كند. اگر كسى آرامش مى‌خواهد، بايد آن را در دستورات الهى و سنت‌هاى رسول خدا ٦ و پيروى اهل بيت : بجويد.

عالم عامل، شيخ بهايى (عليه الرحمه) در كتاب اربعين خود حديثى از رسول خدا ٦ نقل مى‌كند كه نقل آن خالى از لطف نيست. آن حضرت فرمودند: «حواريون مسيح ٧ از او پرسيدند كه اى روح اللّه! با چه كسى بنشينيم‌؟ فرمود: با كسى كه شما را به ياد خدا اندازد؛ و گفتارش عمل صالح را در شما زياد كند و كردارش عشق و رغبت شما را به آخرت بيفزايد.» شيخ در ذيل روايت مى‌گويد: مراد از «نشستن» در سؤال حواريون «رفاقت» و «مراوده» است وى ميافزايد: گفتار حضرت عيسى ٧ دلالت دارد كه بايد با كسى همنشينى كرد كه ويژگيهاى فوق