مى‌پرستيدند كناره‌گيرى كرد، ما اسحاق و يعقوب را به او بخشيديم؛ و هر يك را پيامبرى (بزرگ) قرار داديم. و از رحمت خود به آنان عطا كرديم؛ و براى آن‌ها نام نيك و مقام برجسته‌اى (در ميان همه امّت‌ها) قرار داديم.١

داشتن چنين نسلى، از بركت همان خلوت و انس با حق تعالى است؛ نسلى كه انبياى الهى از آن نسل‌اند و امير المؤمنين ٧ نيز از همين نسل است كه در روايتى به «لسان صدق» معرفى شده است.٢

از جمله نكاتى كه در زندگى حضرت ابراهيم ٧ اين قهرمان توحيد، به چشم مى‌خورد، همان مأمور شدن آن بزرگوار و فرزند گرامى‌شان، حضرت اسماعيل ٧ است تا خانه خداوند متعالى را براى طواف‌كنندگان و نمازگزاران و اعتكاف‌كنندگان تطهير كنند و اين اهميت اعتكاف را مى‌رساند.

حضرت سليمان ٧:

حكومت براى حضرت سليمان ٧ وسيله‌اى براى خدمت به خلق خدا بود و هيچ‌گاه نتوانست آن بنده خالص خدا را فريب دهد. اين پيامبر با وجود ملك عظيمش، لباس پشمى مى‌پوشيد و شب هنگام به تضرع و راز و نياز مشغول بود و تا صبح به عبادت و گريه مى‌پرداخت.٣

مسئوليت‌هاى اجتماعى طبعا بيشتر وقت انسان را اشغال مى‌كند و افراد معمولى كمتر مى‌توانند به عبادت طولانى بپردازند؛ اما حضرت سليمان ٧ اين‌گونه نبود، بلكه عبادت و خلوت او مدت زيادى طول مى‌كشيد. در سخنى مى‌خوانيم: «گاهى در بيت المقدس يك سال و دو سال، گاهى يك ماه و دو ماه به اعتكاف مى‌پرداخت و مشغول عبادت بود و براى او غذا و آب مى‌بردند.»٤

حضرت موسى ٧:

كه طور محلى بوده است كه حضرت موسى ٧ آن را براى مناجات با پروردگار خود برگزيده، و در آن به راز و نياز با محبوب خويش مشغول مى‌شد. گاهى اين عبادت‌ها مدت‌ها طول مى‌كشيده است؛ قرآن كريم مى‌فرمايد: ﴿وَ وٰاعَدْنٰا مُوسىٰ ثَلاٰثِينَ لَيْلَةً‌﴾؛ و با موسى، سى شب وعده گذاشتيم سپس آن را با ده شب (ديگر) تكميل نموديم؛ به اين ترتيب، ميعاد پروردگارش (با او)، چهل شب تمام شد. و موسى به برادرش گفت:

[١] - مريم/ ٥٠-٤٥.

[٢] - بحار/ج ٣٥ /ص ٥٩.

[٣] - بحار الانوار/ج ١٤ /ص ٨٣.

[٤] - بحار/ج ١٤ /ص ١٤١.