امام صادق ٧ آداب روزه‌دارى را اين‌گونه به مسلمانان مى‌آموزد: «روزه، تنها پرهيز از خوردنى و آشاميدنى نيست. شرط روزه كامل، سكوت باطن و درون است. سخن مريم ٣ دختر عمران را نشنيده‌اى كه مى‌فرمايد: «من نذر كرده‌ام كه براى پروردگار مهربان روزه بگيرد پس با كسى سخن نمى‌گويم. روزه مريم، همان سكوت بوده است.

پس هرگاه روزه گرفتيد، زبانتان را از دروغ نگه داريد، چشمانتان را از حرام باز داريد، نزاع نكنيد، حسد نورزيد، غيبت نكنيد، يكديگر را با لقب‌هاى زشت صدا نزنيد، از جدال بپرهيزيد، نسبت دروغ به كسى ندهيد، با زنان مباشرت نكنيد، درصدد مخالفت با يكديگر برنياييد، خشم نورزيد، كسى را مورد سرزنش و دشنام قرار ندهيد، جدال نكنيد، هتّاكى و پرده‌درى را كنار نهيد، ستم نكنيد، همديگر را مورد شماتت قرار ندهيد، يكديگر را طرد نكنيد، از ياد خدا و نماز غافل نباشيد، پيوسته سكوت باطن و ظاهر را مراعات كنيد، به بردبارى و صبر و راستگويى و صداقت روى آوريد، از مردمان شرور، سخن زور، دروغ، افترا، دشمنى، بدگمانى، غيبت و سخن‌چينى پرهيز كنيد.

خود را در معرض ورود به عرصه آخرت و رويارويى با مرگ ببينيد. منتظر فرا رسيدن وعده پروردگار باشيد و براى ملاقات با او توشه برگيريد. بر آرامش درون و برون و خشوع و خضوع مواظبت كنيد.

همچون بنده ذليل و خوارى باشيد كه از مولاى خويش هراسان است.

خوف را با اميد و رجا، و رغبت و شوق را با هراس بياميزيد. چنان باشيد كه عيب‌ها از قلب‌هاتان زدوده و باطن‌تان از خدعه و نيرنگ پيراسته و جسم و بدنتان از آلودگى به دور باشد. مانند كسى باشيد كه از همه چيز بريده و به خدا روى آورده است. با سكوت ظاهر و باطن از هر پنهان و آشكارى كه خداوند از آن نهى نموده، پرهيز كنيد. خشيت از خداى را در پيدا و نهان مراعات كنيد. هنگام روزه‌دارى جان خويش را به خداوند ببخشيد. خانه دل را از غير خدا خالى كنيد و جان را آماده پذيرش فرمان و دعوتش سازيد.

هرگاه چنين كردى به راستى براى خدا روزه گرفته‌اى و آن چه را كه خداوند فرمان داده، انجام داده‌اى، و هر اندازه نسبت به آن چه برشمردم كوتاهى و تقصير كنى، همان قدر از حقيقت روزه‌ات كاسته‌اى.

آن گاه فرمودند: «روزه تنها پرهيز از آب و نان نيست، خداوند، خوددارى از طعام و شراب را وسيله‌اى براى ترك ديگر گفتارها و كردارهايى قرار داده كه آن‌ها نيز روزه را تباه مى‌سازند، چه اندك هستند روزه‌داران و چه بسيارند گرسنگان.»