امام باقر ٧ كناره‌گيرى پدر خويش را از مردم بعد از شهادت جد بزرگوارش، اما حسين ٧ چننى نقل مى‌فرمايند: «على بن الحسين ٧ بعد از شهادت پدر بزرگوارشان از منزل خويش كناره گرفت و چندين سال در چادرى كه از مو بود، در صحرا اقامت گزيد؛ چون از مخالطت با مردم كراهت داشت...»١

امام صادق ٧:

سفيان ثورى مى‌گويد: محضر امام صادق ٧ شرفياب شدم، سوال كردم: اى پسر رسول خدا! پرا از مردم كناره‌گرفته‌اى‌؟ حضرت در جواب فرمودند: «اى سفيان زمان! (مردم زمانه) فاسد شده و برادران تغيير كرده‌اند پس من تنهايى و خلوت را آرام‌بخش‌تر براى قلبم يافتم.» پس ايشان به شعرى تمثل كردند كه حاكى از دوگانگى ظاهر و باطن مردم است و مضمون شعر چنين است كه وفا از بين مردم همانند روز گذشته، رفته است. دوستى و صفا ظاهرا بين آن‌ها زياد است؛ حال آن كه قلب‌هاى آن‌ها پر از عقرب‌ها و رذايل مى‌باشد.٢

امام كاظم ٧:

امام موسى بن جعفر ٨ مشتاق راز و نياز با خداوند متعال بودند، از اين رو درخواست مى‌كردند كه جايگاهى خلوت براى عبادت به او عطا شود تا بتواند بيشتر، عبادتى خالصانه و عاشقانه انجام دهد. حضرت اين خلوت را در زندان به دست آورد و خداوند را سپاس گفت. در زندان عبادت‌هاى او همه را در تحت تأثير قرار مى‌داد و هميشه مشغول خواندن قرآن و نماز و سجده‌هاى طولانى بود.٣

مرحوم مقدس اردبيلى (رحمت اللّه عليه):

مرحوم مقدس اردبيلى يكى از اولياى الهى بود كه وجود و سخاوتى مثال‌زدنى داشت؛ حتى خوراك منزل خود را بين فقرا تقسيم مى‌كرد و براى خود سهمى مثل آن‌ها برمى‌داشت. در طى سال چنين كرد، همسر به او اعتراض نمود و با تندى به او گفت: تو اولاد خود را فقير مى‌گذارى تا ناچار شوند از ديگران كمك بخواهند! ولى آن مرحوم چيزى نفرمود و

[١] - بحار/ج ٩٧ /ص ٢٦٦.

[٢] - بحار/ج ٤٧ /ص ٦١.

[٣] - ارشاد مفيد/ج ٢ /ص ٢٤٠.